Thursday, January 21, 2016

Το ξόρκι


https://www.flickr.com/photos/96160792@N05/18809728565/
Φωτογραφία ευγενική χορηγία - Original photo courtesy of Anita Ta

(click!)>>  Πρίγκιπας  -  Prince  -  королевича

Ο πρίγκιπας νυχτώθηκε
σε δροσερούς λειμώνες
σε φυλλαράκια στρώθηκε
πράσινες πολυθρόνες.

Τον βρήκ’ η αυγή να ροβολά
τη βόλτα του να κάμει
σάλτα μικρά δεξιά ζερβά
τον φέραν στο ποτάμι.

Μες στις κροκάλες να πηδά
και πάλι στο γρασίδι
είχε τα μάτια του ανοιχτά
και για κανένα φίδι.

Στου καταρράκτη τα νερά
μια μέρα σαν τις άλλες
είδε μια κόρη να φορά
για φόρεμα τις στάλες.

Πέφτει γλιστρά στη θέα της
στο κατρακύλισμα του
αγγίξανε τα χείλη της
στα χείλη τα δικά του.

Στον κόσμο που γεννήθηκε
ευχή για πάντα εγίνη
το ξόρκι του που λύθηκε
κι ο καταρράκτης δίνη.

Ζ. Κ.


Thursday, November 19, 2015

Malinois


(Το ποιμενικό μας το 2007)

Diesel

Πηδούσες μέσ' από τις φλόγες
για να χορτάσεις ένα χάδι
κι όταν ξετρύπωνες τις δρόγες
σου 'δινε κάποιο παξιμάδι.


Τον αγαπούσες δίχως άλλο
ήταν ο φίλος κι ο θεός σου
στα μάτια μέσα τον κοιτούσες
το σήμα του είχες στο λαιμό σου.


Χρόνια σου μάθαινε τις λέξεις
τι κρίμα μόνο, δε μιλούσες...
πόσα σου ζήταγε ν' αντέξεις
όμως εσύ τον αγαπούσες.


Και στην παράταξη, με χάρη
κουνώντας μόνο την ουρά σου
έπαιρνες κάτι απ' το καμάρι
κι έπαιρνε κάτι απ' τη χαρά σου.

...

Χάραμα βγήκατ' απ' το σπίτι
βγήκε κι ο ήλιος σαν λαμπάδα
κι όπως σε χάιδευε στη μύτη
είχε στο βλέμμα μια θαμπάδα.


Σ' άφησε κάποτε να τρέξεις
τους βρήκες μπαίνοντας στη σάλα
αλλόκοτες αλλάξαν λέξεις
παιχνίδια τράβηξαν μεγάλα.


Τέτοια παιχνίδια κάνουν κρότο
σάμπως χαμήλωσες τ' αυτιά σου
μα στο κροτάλισμα το πρώτο
κάτι τρυπούσε την καρδιά σου.


Ζ. Κ.



Tuesday, July 22, 2014

Daws


http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%91%CF%81%CF%87%CE%B5%CE%AF%CE%BF:%CE%95%CF%86%CE%B7%CE%BC%CE%B5%CF%81%CE%AF%CE%B4%CE%B1_%CE%95%CE%BC%CF%80%CF%81%CF%8C%CF%82_%281928%29.jpg

Χάδια

Γελώ κατάμουτρα τα βράδια
στης περιφρόνησης τα χάδια
καρφώνουν λέξεις πληρωμένες
κι ώρες ξοδεύουν μετρημένες.
Μα σαν το πρόσωπο γυρίσω
τολμώ το δάκρυ μου ν’ αφήσω
να τρέξει πίσω σαν ποτάμι
μήπως εκείνη την προκάμει.
Εκείνο μόν’ εμένα πνίγει
βάλτος πικρός που με τυλίγει
χλωρά σαπίζουν τα καλάμια
κι η μοναξιά χορεύει λάμια.
Σπίθες ανάβουν τα σημάδια
γεμίζουν την ψυχή την άδεια
προτού να κλείσουν τα δυο χέρια
ομίχλη γίνονται τ’ αστέρια.
Στο μάγο του Καβάφη λιώμα
κρύο που γέμισε το στρώμα
φεύγει ο Μορφέας και το χιόνι
πέφτει πυκνό και με σκοτώνει.
Θλιμμένο δώρο στο συρτάρι
δε θα ‘ρθει εκείνη να το πάρει
πως κακοφόρμισε το βέλος
κι οι αριθμοί δεν έχουν τέλος.
Το φως χιμά στην κάμαρη μου
νερό και στράγγισε η ψυχή μου
κάργες χτυπιούνται ζαλισμένες
βογκά ο αχός τους: Μετρημένες.

Ζ.Κ.

http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%91%CF%81%CF%87%CE%B5%CE%AF%CE%BF:Optimism_Kostas_Karyotakis_manuscript.jpg