Monday, December 4, 2017

Στις στροφές της ζωής


...την αυγή θα φανείς
και δεν θα 'μαι πια μόνη
θα κρατάς το τιμόνι
στις στροφές της ζωής...


Tuesday, August 30, 2016

Π ό τ ε ;


Ματθ. 25.37, 25.44


Ήρθε ο Χριστός απ' τη δουλειά
και πίσω απ' τα τεφτέρια
σημάδια ψάχναμε μικρά
στα διάφανα του χέρια.

Στεφάνι σφίξαν τη λαλιά
τ' αγκαθερά τα λόγια
και λόφο σήκωσαν μπροστά
οθόνες και ρολόγια.

Κάποιος το χέρι του ζητά
στον τύπο για να βάλει
κι οι γραμματείς μιλούν κοφτά:
Μη δίνεις, θα 'ρθει πάλι.

Σφιχτά δεμένα τα πουγκιά
τα βλέμματα σταυρώναν
ήρθε ο Χριστός κι είχε παιδιά
κι οι έμποροι μαλώναν.

Ήρθε μια δεύτερη φορά
σε χρόνια δυο χιλιάδες
και μου 'πε φεύγοντας δειλά
πως μένει με ψαράδες.

Στα μάτια του έφερε βροχή
στα χέρια του αναπτήρες
κι όλη τη νύχτα, μια φωνή
με ρώταε, πόσους πήρες;

Ζ.Κ.



Thursday, February 25, 2016

Φεύγει




  Η Άννα φεύγει
  κι ο βοριάς έχει κοπάσει
  θαρρείς κι ο Μάης
  λαχταράει να την προφτάσει
  μα εκείνη φεύγει
  και τα δέντρα στην αυλή της
  τις ρίζες λύνουν
  να πετάξουνε μαζί της.


  Μάταια το σύννεφο
  ζητά να μπει στη μέση
  να σταματήσει
  τον τροχό δε θα μπορέσει
  μονάχα ο Ζέφυρος
  την αύρα του θα στείλει
  στις μυγδαλιές
  να της κουνούν λευκό μαντήλι.

  Την πόλη, λίβας
  τη διψά σαν περιβόλι
  τρυπάει το δάκρυ
  του φτωχού και καίει σαν βόλι
  φεύγει το χέρι
  που του χάριζε το χάδι
  της παρηγόριας το κερί
  μες στο σκοτάδι.

  Φτερά λευκά
  φτερά πελώρια ανοίγουν δρόμο
  πάνω απ' τη γη
  κι απ' τον ανθρώπινο το νόμο
  κοντά σ' Εκείνον
  η ψυχή της φτερουγίζει
  γιατί Ένας είναι
  Βασιλιάς κι Αυτός ορίζει.

  Την είχα δει
  καθώς σκαρφάλωνε το λόφο
  το φως μοιράζοντας
  και διώχνοντας το ζόφο
  κι άλλοτε πάνω
  στον βαρύ πικρό της θρόνο
  μου 'στελνε γέλιο
  και χαρά κι αγάπη μόνο.

  Μα τώρα φεύγει
  κι η καρδιά ψελλίζει αντίο
  να με κρατάς
  πολύ σφιχτά, θα κάνει κρύο...

    Ζ.Κ.


...ex favilla...


Thursday, January 21, 2016

Το ξόρκι


https://www.flickr.com/photos/96160792@N05/18809728565/
Φωτογραφία ευγενική χορηγία - Original photo courtesy of Anita Ta

(click!)>>  Πρίγκιπας  -  Prince  -  королевича

Ο πρίγκιπας νυχτώθηκε
σε δροσερούς λειμώνες
σε φυλλαράκια στρώθηκε
πράσινες πολυθρόνες.

Τον βρήκ’ η αυγή να ροβολά
τη βόλτα του να κάμει
σάλτα μικρά δεξιά ζερβά
τον φέραν στο ποτάμι.

Μες στις κροκάλες να πηδά
και πάλι στο γρασίδι
είχε τα μάτια του ανοιχτά
και για κανένα φίδι.

Στου καταρράκτη τα νερά
μια μέρα σαν τις άλλες
είδε μια κόρη να φορά
για φόρεμα τις στάλες.

Πέφτει γλιστρά στη θέα της
στο κατρακύλισμα του
αγγίξανε τα χείλη της
στα χείλη τα δικά του.

Στον κόσμο που γεννήθηκε
ευχή για πάντα εγίνη
το ξόρκι του που λύθηκε
κι ο καταρράκτης δίνη.

Ζ. Κ.


Thursday, November 19, 2015

Malinois


(Το ποιμενικό μας το 2007)

Diesel

Πηδούσες μέσ' από τις φλόγες
για να χορτάσεις ένα χάδι
κι όταν ξετρύπωνες τις δρόγες
σου 'δινε κάποιο παξιμάδι.


Τον αγαπούσες δίχως άλλο
ήταν ο φίλος κι ο θεός σου
στα μάτια μέσα τον κοιτούσες
το σήμα του είχες στο λαιμό σου.


Χρόνια σου μάθαινε τις λέξεις
τι κρίμα μόνο, δε μιλούσες...
πόσα σου ζήταγε ν' αντέξεις
όμως εσύ τον αγαπούσες.


Και στην παράταξη, με χάρη
κουνώντας μόνο την ουρά σου
έπαιρνες κάτι απ' το καμάρι
κι έπαιρνε κάτι απ' τη χαρά σου.

...

Χάραμα βγήκατ' απ' το σπίτι
βγήκε κι ο ήλιος σαν λαμπάδα
κι όπως σου χάιδεψε τη μύτη
είχε στο βλέμμα μια θαμπάδα.


Σ' άφησε κάποτε να τρέξεις
τους βρήκες μπαίνοντας στη σάλα
αλλόκοτες αλλάξαν λέξεις
παιχνίδια τράβηξαν μεγάλα.


Τέτοια παιχνίδια κάνουν κρότο
σάμπως χαμήλωσες τ' αυτιά σου
μα στο κροτάλισμα το πρώτο
κάτι τρυπούσε την καρδιά σου.


Ζ. Κ.



Tuesday, July 22, 2014

Daws


Χάδια

Γελώ κατάμουτρα τα βράδια
στης περιφρόνησης τα χάδια
καρφώνουν λέξεις πληρωμένες
κι ώρες ξοδεύουν μετρημένες.
Μα σαν το πρόσωπο γυρίσω
τολμώ το δάκρυ μου ν’ αφήσω
να τρέξει πίσω σαν ποτάμι
μήπως εκείνη την προκάμει.
Εκείνο μόν’ εμένα πνίγει
βάλτος πικρός που με τυλίγει
χλωρά σαπίζουν τα καλάμια
κι η μοναξιά χορεύει λάμια.
Σπίθες ανάβουν τα σημάδια
γεμίζουν την ψυχή την άδεια
προτού να κλείσουν τα δυο χέρια
ομίχλη γίνονται τ’ αστέρια.
Στο μάγο του Καβάφη λιώμα
κρύο που γέμισε το στρώμα
φεύγει ο Μορφέας και το χιόνι
πέφτει πυκνό και με σκοτώνει.
Θλιμμένο δώρο στο συρτάρι
δε θα ‘ρθει εκείνη να το πάρει
πως κακοφόρμισε το βέλος
κι οι αριθμοί δεν έχουν τέλος.
Το φως χιμά στην κάμαρη μου
νερό και στράγγισε η ψυχή μου
κάργες χτυπιούνται ζαλισμένες
βογκά ο αχός τους: Μετρημένες.

Ζ.Κ.

http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%91%CF%81%CF%87%CE%B5%CE%AF%CE%BF:Optimism_Kostas_Karyotakis_manuscript.jpg


Monday, February 24, 2014

Sailing



Καραβάκι

Το πλήθος χάθηκε στο δείλι
κι ήρθε θλιμμένο το φεγγάρι
λίγο απ' τ' ασήμι να της στείλει
στο καραβάκι που 'χει πάρει.

Το φως του, στ' ουρανού το γείσο
τ' άσπρα πανιά γλυκά φουσκώνει
σκόρπισ' εκείνη νότες πίσω
και ταξιδεύει τώρα μόνη.

Πόρτες κλειστές μανταλωμένες
μια μελωδία τις ανοίγει
σκιές να ψάχνουν κολασμένες
χαρά που θα 'ναι πάντα λίγη.

Ίσως τη θέλει το σκοτάδι
όμως ο άνεμος την ξέρει
και κάποι' αντένα μες στο βράδυ
στα όνειρα μας θα τη φέρει.

Στο κρύο σώπασαν οι δρόμοι
μ' αν ψάξεις πάντα θ' απομένει
κάποια ψυχή που κλαίει ακόμη
κι όλο μιλά, κρυφά, στην Τζένη.


Friday, November 1, 2013

camps



http://commons.wikimedia.org/wiki/File:Romany_children.jpg

Μαρία

Στις αυλές με τα μάγια
ανθισμένα λουλούδια
κάθε κήπος μια βάγια
τα ποτίζει τραγούδια.

Με χορούς μεγαλώνουν
μ' ένα ντέφι τριμμένο
σε καστρί σκαρφαλώνουν
φορτηγό χαλασμένο.

Τα κουρέλια για μπάλα
για εστία δυο δέντρα
όλη μέρα τρεχάλα
λίγο ασβέστη για σέντρα.

Το χιονιά νανουρίζουν
τη βροχή θα φωνάξουν
τα τσιμέντα ξορκίζουν
“κει μην πας, θα σ' αρπάξουν”.

Δυο χεράκια πιασμένα
σε μια φούστα λιβάδι
ξωτικά στειρωμένα
τα χωρίζουν, κοπάδι.

Πάρτο, βάλε σφραγίδα
γράψ' το δω, στο κιτάπι
πόσο κάνει η ελπίδα;
που πουλάν την αγάπη;

Φυλακές, χειροπέδες
γκλομπ ασπίδα και κάσκα
καμεράντζες, λακέδες
και μι' ανθρώπινη μάσκα.

Καναπές και ντιβάνι
ότι το 'σωσαν λένε
θα μας πουν πόσα πιάνει;
τρέξτε, μάγισσες καίνε.

Μέρες πέρασαν λίγες
κι έχουν έρθει Χειμώνες
αγγελούδι που πήγες;
σε ξεχάσαν οι οθόνες.

Φωτογράφοι προκόβουν
δικηγόροι κερδίζουν
τα λουλούδια κι αν κόβουν
τα λουλούδια θ' ανθίζουν.

Στις αυλές με τα μάγια
ψάχνω χρόνια κι ακόμα
μια χλωμή κουκουβάγια
φτύνει μίσος στο χρώμα.

Μα μιλώντας μαζί τους
ίσως μπόρεσα να 'βρω
τη λευκή την ψυχή τους
μες στο δέρμα το μαύρο.



http://commons.wikimedia.org/wiki/File:A_gipsy_woman_with_her_child.JPG


Monday, October 28, 2013

Parades



Θριαμβικό

Φάλαγγες έκλεισαν τους δρόμους
να σουλατσάρουν τα γουρούνια
κασμίρι και χρυσό στους ώμους
και κάτι σκρόφες με τακούνια.

Τράγοι μιλούν για καλοσύνη
αίμα στο γένι τους ταγγιάζει
κράνη κι ασπίδες την ευθύνη
μόν' ο τυφλός να πλησιάζει.

Ο εργάτης πνίγει την οργή του
ψάχνει στο σπίτι του να πάει
τον περιμένει το παιδί του
ούτε και σήμερα θα φάει.

Πέντ' έξι μάσκες βρικολάκων
με φαρισαίου παρρησία
μες στις οθόνες των κοράκων
πρόστυχα κλέβουν μια θυσία.

Μπροστά τους τρέχουν τα κανόνια
που 'δωσαν τ' άγγιγμα του Μίδα
μα κάποια μέρα απ' τα μπαλκόνια
θα 'ρθουν τα βόλια καταιγίδα.


...κι αν δεν τους πολεμήσουμε λεύτεροι
τα παιδιά μας θα τους πολεμήσουν σκλάβοι...



Wednesday, June 5, 2013

Ανδρέας




Ανδρέας

Σαν να σκοτείνιασαν οι μέρες
πέφτει μια ψύχρα μες στις φτέρες
εστάθη ο Ήλιος, περιμένει
το φίλο του που ξαποσταίνει.

Μένουν οι αχτίδες στο πλευρό του
μη θυμηθεί μες στ' όνειρο του
την άθλια τρύπα που 'χε μείνει
τις αλυσίδες και τα κτήνη.

Μα να θυμάται τα πλατάνια
τη λευτεριά, την περηφάνια
τα Καλοκαίρια, τις λιακάδες
και του Χειμώνα τους βοριάδες.

Εψές ακόμα, πλάι στο ρέμα
μέσ' από το θαμπό του βλέμμα
πρόσμενε μια σκιά να φτάσει
που 'φερνε μέλι να χορτάσει.

Κι αναπολούσε τις τρεχάλες
πίσ' από ξύλινες κουτάλες
τ' αλλιώτικα μικρά τους χέρια
που ρίξαν στο βουνό τ' αστέρια.

Το βράδυ γύρισε στο σπίτι
μικρούλης ένιωθε, σπουργίτι
και με τη σκέψη της παρέας
φτερούγες άπλωσ' ο Ανδρέας.

μάθετε για τον Ανδρέα και τον Αρκτούρο

Sunday, May 12, 2013

Οινόη


Σινε “ΛΟΥΞ” απόψε: δυο Τούρκικα...


Μαμά πρωτόπα στα χέρια της γιαγιάς μου.
Η προσφυγοπούλα από την Οινόη είχε χάσει
δυο από τα πέντε της παιδιά από αρρώστιες.
Πολλές φορές ρωτήθηκα πως γίνεται αυτή να ήταν παιδί της.
Λένε πως όταν ήρθε αυτή να με πάρει, γαντζώθηκα πάνω στη γιαγιά μου
και φώναζα μαμά!
Αν δε μ' έδινε τότε, ίσως όλα να ήταν διαφορετικά
Όμως δεν είδε τους λύκους.
Άλλωστε, λύκοι υπάρχουν μόνο στα παραμύθια.
Έτσι μ' έδωσε.
 
 Το άστρο της Οινόης 
 
Ψυχή χαρίζω σ' όποιον στείλει
δυο στάλες λάδι στο καντήλι
όνειρα που 'σβησεν ο χρόνος
κι ο βασιλιάς βαδίζει μόνος.
 
Στέρεψ' η γη κι ο ουρανός μου
στην άκρη αυτή τ' απάνω κόσμου
σβήνω τ' αχνάρια, δε θ' αφήσω
να τρέξει ο άγγελος ξωπίσω.
 
Μην έρθει γράμμ' αυτό το βράδυ
μην ξεχειλίσει το σκοτάδι
κι έχω καράβι ν' αρματώσω
τους πειρατές για ν' ανταμώσω.
 
Κανείς τους δε θα μου πειράξει
το θησαυρό που σου 'χα τάξει
τις μέρες που απ' εκεί με πήρες
κι εκείνο το πουγκί τις λίρες.
 
Τη γη θα κρύψω που γυρίζει
κανείς το γέλιο δε χαρίζει
και τα ρολόγια σε μιαν άκρη
κανείς δεν ξέρει αυτό το δάκρυ.
 
Ύστερα, μες στα δυο μου χέρια
θα πάρω μι' αγκαλιά μ' αστέρια
κι απ' τον Αϊ Γιώργη στην πατρίδα
τη βυσσινιά σου την ψηφίδα.
 
Το ξέρω, πίσω στο μπαλκόνι
θ' ανάψει κάποτε η οθόνη
θα 'ρθω κι εγώ να σ' ανταμώσω
κι ότι έχω σώσει θα σου δώσω.



...μοτοσυκλέτα; το μεράκι για τη μηχανή... τρώγε τώρα...

Sunday, May 5, 2013

dry bones


Gustave Doré "The Vision of The Valley of The Dry Bones" - 1866

Ανάσταση

Ποτέ μου δεν κατάλαβα
που χάθηκαν οι φίλοι
χρόνια που δε μετάλαβα
κι ένα σβηστό καντήλι.


Οι δρόμοι ντύθηκαν βαριά
με πέτρα και κατράμι
χιμάει το χώμα σα φωτιά
το νου μας να προκάμει.

Χάνοντ’ αλάργα τα βουνά
σπίτια χωριά ξεχνάμε
τάχα η αγάπη μας κρατά
και φυλαχτά βαστάμε.

Κι εγώ Λαμπρή και Πασχαλιά
βάζω φωτιά στα δάση
κατρακυλώ στα σκοτεινά
για κείνους που ‘χω χάσει.

Μα σπάει ξάφνου η λησμονιά
ραγίζουν τα γραμμένα
κι έχω ένα φόβο στην καρδιά
πως κρύφτηκαν για μένα.

Ο κόσμος που ξεκίνησα
μπροστά μου θά βγει πάλι
αγκάλη σαν πεθύμησα
με ξεκληρίζει αγκάλη.

Φοβάται κάθ’ αθάνατος
τη νύχτ’ αυτή σωπαίνει
η ανάστασ’ είναι θάνατος
κι όποιος τολμά πεθαίνει.

Baldur και Hodur


Wednesday, May 1, 2013

Τάσος Τούσης


http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%A4%CE%AC%CF%83%CE%BF%CF%82_%CE%A4%CE%BF%CF%8D%CF%83%CE%B7%CF%82

Άνοιξη

Την Άνοιξη τη φέρνει ένα λουλούδι
στην πάχνη που φυτρώνει της νυχτιάς
τ' ανθρώπινο της γης αυτής το χνούδι
δρεπάνι σαν θερίζει και χιονιάς.

Ξεχείλισε της πίκρας το κατράμι
κομπάρσος ο θεός, δε μας κοιτά
το κόκκινο πλημμύρισε ποτάμι
τους κάμπους, τις πλατείες, τα στενά.

Ο μίσχος πέφτει μόνος, γονατίζει
το αίμα γίνετ' άλικη πηγή
να βάφει, να ξεπλένει, να ποτίζει
τον πάπυρο, τ' αλέτρι, το σπαθί.

Τα πέταλα που σκόρπισε τ' αγέρι
τα φύλλα που σκορπίστηκαν στη γη
τα πόδια που σκευρώσαν στο μαδέρι
τα χέρια που τσακίσαν στο μυστρί.

Την Άνοιξη τη φέρνουν τα χελδόνια
που πέφτουν και ματώνουν τις γιορτές
οι μάνες που στοιχειώνουν τα μπαλκόνια
τα φύλλα και το χώμα στις αυλές.

Ξεχύνονται κοπάδια, ροβολάνε
οι λύκοι ξεμυτάνε κι αλυχτούν
μα κι αν μυριάδες σέρνουν δε γελάνε
ο ένας τους τρομάζει και ριγούν.

Αρχίνησαν οι σκλάβοι το τραγούδι
τα φλάμπουρα σηκώσαν οι τυφλοί
την Άνοιξη τη φέρνει ένα λουλούδι
κομμένο κάποιου Μάη τη ροδαυγή.



Sunday, January 27, 2013

beyond the deep


εικόνα: ευγενική χορηγία του Allen Douglas

The Kraken - Alfred, Lord Tennyson - 1830

Below the thunders of the upper deep,
Far, far beneath in the abysmal sea,
His ancient, dreamless, uninvaded sleep
The Kraken sleepeth: faintest sunlights flee
About his shadowy sides; above him swell
Huge sponges of millennial growth and height;
And far away into the sickly light,
From many a wondrous grot and secret cell
Unnumber'd and enormous polypi
Winnow with giant arms the slumbering green.
There hath he lain for ages, and will lie
Battening upon huge sea-worms in his sleep,
Until the latter fire shall heat the deep;
Then once by man and angels to be seen,
In roaring he shall rise and on the surface die.

Destruction of Leviathan". 1865 engraving by Gustave Doré
Ο άγνωστος Λεβιάθαν

Πέρ' από κάθε θάλασσα γνωστή
στης άβυσσου τους σιωπηλούς βυθούς
κοιμάτ' Εκείνος νάρκη αρχαϊκή
ατάραχη απ' όνειρα κι ειρμούς.

Νιφάδες φως αχνά τον σκιαγραφούν
κι ολόγυρα παλεύουν σαν θεριά
χιλιόχρονα σφουγγάρια να υψωθούν.

Από θαυμάσιες κόχες παρακεί
πλοκάμια γιγαντώνονται αμυδρά
λιχνίζοντας νωθρά το θαλασσί.

Εκεί θα κείται σαν παντοτινά
τις κάμπιες μασουλώντας του βυθού
μα σαν ξυπνήσει από τον κοχλασμό
μες στη στερνή φωτιά του χαλασμού
θα βγει σ' ανθρώπους κι άγγελους μπροστά
μ' έναν επιθανάτιο βρυχηθμό.

Ζ.Κ.

 


Thursday, January 3, 2013

approaching

εικόνα: E.T. the Extra-Terrestrial

Χέρι χέρι

Είχ’ ένα χρώμα βυσσινί
στις πόλεις του Σκορπίου
χτύπαγε η σκόνη σαν σφυρί
στα ύφαλα του πλοίου.

Την είδε δώδεκα χρονώ
στο σκονισμένο τζάμι
βάδιζε πλάι από καιρό
σε σκοτεινό ποτάμι.

Ξύπνησ’ ο ένας να κοιτά
τ’ αστέρια στον καθρέφτη
κι ο άλλος φώναξε «μαμά»
στη μάσκ’ αυτή που πέφτει.

Κι είπε στον άγγελο κρυφά
δεν θέλω πια να φτάσω
με σέρνει ο χρόνος στ’ ανοιχτά
θα φύγω κι ας γεράσω.

Ποιο να ‘ναι το άστρο που διψά
τους μοναχούς που βλέπει
που νιώθει δίχως να μιλά
και στους θλιμμένους γνέφει.

Να φεύγουν απ’ τα Σόδομα
τους είδε χέρι χέρι
ίσως του λείπει τ’ όνομα
μα θα ‘ναι πάντα αστέρι.


Friday, November 23, 2012

Aegis


Λάμια

Ήτανε δυο και πολεμούσαν
κι όπως νικούσαν τα θεριά
δώδεκα σάλπιγγες ηχούσαν
ο χρόνος έτρεχε γοργά.

Χτυπούσ' εκείνος απ' τη δύση
κι εκείνη απ' την ανατολή
κι η κούραση ν' αποκοιμίσει
ερχόταν βράδυ την ψυχή.

Ήρθε μια μέρα κάποια λάμια
ήρθε να πάρει και τους δυο
ξύπνησαν πίσω από τα τζάμια
κι έβρεχε γύρω τους θαρρώ.

Κι όπως λαμπύρισαν τα μάτια
φωτιές τρυπήσαν τον καιρό
κράτησ' η λάμια τα παλάτια
κι οι δυο τους πέσαν στο γκρεμό.

Σ' ένα ψηλό βουνό στην Τροία
δυο ταξιδιώτες στη βροχή
βρήκαν καθείς μια πανοπλία
και δυο πετούσανε γυμνοί.

...για τη μάχη...

Friday, November 2, 2012

twilight



Συρανό

Τι ξιφομάχος, τι ειρμός και τι μεγάλη μύτη!
τάχα λογιέται άνθρωπος σε μακρινό πλανήτη;
δε θέλει να ξιφομαχεί, δε θέλει να νικήσει
φοβάται και να το σκεφτεί πως θα 'θελε να ζήσει.

Τι κι αν το ξίφος του τρυπά, οι μύγες δεν τελειώνουν
τα λόγια και τα βλέμματα πιότερο τον πληγώνουν
ποτέ του δεν κατάλαβε τι τάχα να 'χει φταίξει
αυτός που ντύνει μ' ομορφιά κάθε μικρούλα λέξη.

Σ' άθλια σοκάκια τριγυρνά, είναι αυτός κι εκείνοι
γυρνά το βλέμμα, κρύβεται, στόχο να μην τους δίνει
ο λόγος και το ξίφος του μπορεί να τους ντροπιάσει
μα στην ψυχή του λαχταρά μια μέρα να τους μοιάσει.

Μέσα στην δυστυχία του ήταν κι αυτό να γίνει
πως τόλμησεν ο φουκαράς και σκέφτηκε για κείνη
δε χρειαζόταν ο Κριστιάν στίχους ν' αποστηθίσει
ένας σαν είναι απ' τους πολλούς στο τέλος θα κερδίσει.

Ποτέ τους δε θα μάθουνε πως πέφτει στην παγίδα
όμως εγώ το Συρανό μες στην ψυχή μου είδα
να τρέχει και ν' αναζητά τρόπο να ταξιδέψει
σε μια πατρίδα διάφανη όνειρα για να κλέψει.


...καλά πως χτύπησε;

Thursday, October 18, 2012

sp



Βασιλιάς

Κατέβαινε στην αγορά
στη βόλτα, στην πλατεία
σκαρφαλωμένος στα γιαπιά
μετά στη μπυραρία.

Κι είχ' ένα γέλιο κοφτερό
-το λέγαν στα παλάτια-
κάθε π' απάνταγεν εχθρό
τον κάρφωνε στα μάτια.

Πέφταν ασπίδες και σπαθιά
και σβήναν τα φουρνέλα
χέρια σαν άπλωνε πλατιά
και σαν προσκάλει “έλα”.

Έφτασε η ξένη σιωπηλά
και στάθηκε ώρα λίγη
άκουε το γέρο να μιλά
για κείνον που 'χε φύγει.

Κι είχε σημάδι τον καιρό
στα μάτια τα μεγάλα
στα στήθια κόσμημα λαμπρό
που φώτισε τη σάλα.

Μη με ρωτάς για τον τρελό
της είπε πριν σωπάσει
έψαχνε να 'βρει ένα θεριό
που μόνος του είχε φτιάσει.

Άργησες κι έχει σφαλιστά
τα μάτια που γελούσαν
έλα και κάθισε σιμά
σ' αυτούς που τα μισούσαν.


http://en.wikipedia.org/wiki/File:Leonard_Nimoy_William_Shatner_Star_Trek_1968.JPG

...homo what?
 

Friday, June 22, 2012

la mirage

..ξέρω πως θα 'ρθεις Ylla...



Σ' Αγαπώ
Σ' αγαπώ και το ξέρω
αν στο πω θα τ' ακούσεις
στης καρδιάς μου τα φώτα
την ψυχή σου θα λούσεις.
Σ' αγαπώ και το ξέρω
αν στο πω θα τ' αντέξεις
θ' αρπαχτείς στα φτερά μας
θα ξεχάσεις τις λέξεις.


Σ' αγαπώ και το νιώθω
σαν με δεις δε θα φύγεις
σ' έχω δει στ' όνειρό μου
την κατάρα να πνίγεις
κι αν σε κάνω θεά μου
και γι’ αυτό δε σε φτάνω
θα σε βρω κάποια μέρα
σ' έναν Όλυμπο επάνω.

Σ' αγαπώ και διστάζω
να χυθώ να σε ψάξω
κι αν μου δείχνεις τ' αστέρι
δεν τολμώ να τ' αδράξω.
Κλείνω πάλι την πόρτα
τα παντζούρια μου κλείνω
μα στον κήπο τα φώτα
σ' αγαπώ και τ' αφήνω.

Ίσως είναι που βγήκα
μες στο φως και φοβάμαι
μήπως δεις τις πληγές μου
και ρωτήσεις που πάμε.
Ίσως είναι που θέλω
να γυρίσω σκιά σου
και τρομάζω να μείνω
να καώ στη φωτιά σου.

Σ΄ αγαπώ στο φεγγάρι
που μου φέγγει τα βράδια
μου χαρίζεις αχτίδες
να κεντώ τα σκοτάδια.
Σ' αγαπώ στ' όνειρό μου
που σε φέρνει κοντά μου
σ' αγαπώ σαν ξυπνήσω
στη φριχτή μοναξιά μου.

Σ' αγαπώ στο ποτάμι
που κυλά μες στο χώμα
είχα πιεί στην πηγή του
και σ' αγάπαγ' ακόμα
το 'χα πει στο βαρκάρη
και με γύρισε πίσω
κι αν δε σ' έβρω, κει κάτω
πες μου πως να γυρίσω;

Σ' αγαπώ γιατί ξέρω
πόσο δε σε γνωρίζω
πόσα χέρια θα κάψω
τα φτερά σου ν' αγγίζω.
Σ' αγαπώ γιατί τρέμω
σαν το φύλλο στ' αγέρι
που ποθεί να το πνίξει
το δικό σου το χέρι.

Σ' αγαπώ σε κουμπάκια
σ' αγαπώ στην οθόνη
στη σιωπή σου που πίνω
και ποτέ δεν τελειώνει.
Στο τηλέφωνο πάνω
που ποτέ δε σηκώνω
σ' αγαπώ στη φωνή σου
που στ' αυτιά μου σκοτώνω.

Σ' αγαπώ στη στολή μου
που κρατά τον αέρα
να φοβάμαι ν' ανοίξω
να βρεθώ στον αιθέρα.
Σ' αγαπώ στους φακούς μου
και στα πρίσματα πάνω
αγαπώ τις εικόνες
μα τη σάρκα δε φτάνω.

Σ' αγαπώ στα φτερά σου
που τα κρύβεις τη μέρα
όταν πέφτεις στο δρόμο
σαν πετάς στον αέρα.
Σ' αγαπώ στο φιλί σου
που το δίνεις με πάθος
με γραμμούλες και χρώμα
κι ας γνωρίζω το λάθος.

Σ' αγαπώ στον καπνό σου
που με πνίγει ένα βράδυ
στων αυτιών μου τις μύτες
που σ' ακούν στο σκοτάδι.
Σ' αγαπώ γι’ αυτό φύγε
σ' αγαπώ στο μαχαίρι
στη φαρέτρα που κρύβω
και μ' απλώνεις το χέρι.

Σ' αγαπώ γιατί πέφτεις
γιατί δίνεσ' ακόμα
στα σκαλιά και στα πάρκα
στης ασφάλτου το χρώμα.
Σ' αγαπώ στο φαρμάκι
στο στυφό σου το στόμα
σ' αγαπώ για το δάκρυ
πάνω στ' άψυχο σώμα.

Σ' αγαπώ στην οργή σου
που τυφλό με φωνάζει
στον κυκλώνα σου μέσα
στη βροχή, στο χαλάζι.
Σ' αγαπώ στη χωσιά μου
καρτερώντας τους δράκους
σαν τρομάξουν τη μάνα
να ματώσω μπροστά τους.
 
Σ' αγαπώ σαν αγρίμι
και τα πάντα θα δώσω
στης καρδιάς μου τα βάθη
τις νυχιές σου να νιώσω
κι αν κυλά μεταξύ μας
ένα μαύρο ποτάμι
με το αίμα θα βάψω
το πηχτό του κατράμι.

Αγαπώ τις οπλές σου
που στο μύθο καλπάζουν
θα κοπούν στο σπαθί μου
θηρευτές που σε σκιάζουν.
Μ’ αν στα μάτια με βλέπεις
και το μίσος σου πνίγεις
κάποια μέρα θα πέσω
κι έτσι πάλι θα φύγεις.

Σ' αγαπούσ' από τότε
που ξεκίνησ' ο χρόνος
έχω μάθει ν' αντέχω
το ξημέρωμα μόνος
κι αν το πάθος μου πνίγω
την καρδιά μου σπαράζω
σε μιαν έρημο μέσα
σ' α γ α π ώ σου φωνάζω.

Σ' αγαπώ και σε βρίσκω
σ' ένα κρύφιο σοκάκι
ο χλωμός πατριάρχης
σ' έχει γράψει στιχάκι
κι αν χωνέψαν οι αγγέλοι
στων ανθρώπων το σώμα
τ' ουρανού ταξιδιώτες
ίσως μείναμε ακόμα.

Σ’ αγαπώ και λυπάμαι
που θα φύγω πριν φέξει
μα καθώς θα κοιμάσαι
ίσως στείλω τη λέξη
κι όταν πιάνουν βροχούλες
θα σου φτιάχνω μια ρίμα
με γλυκές κουβεντούλες
στα φτερά και στο κύμα.

   


...η θα 'ρθω...