θαρρείς κι ο Μάης λαχταράει να την προφτάσει μα εκείνη φεύγει και τα δέντρα στην αυλή της τις ρίζες λύνουν να πετάξουνε μαζί της.
Μάταια το σύννεφο ζητά να μπει στη μέση να σταματήσει τον τροχό δε θα μπορέσει μονάχα ο Ζέφυρος την αύρα του θα στείλει στις μυγδαλιές να της κουνούν λευκό μαντήλι.
Την πόλη, λίβας τη διψά σαν περιβόλι τρυπάει το δάκρυ του φτωχού και καίει σαν βόλι φεύγει το χέρι που του χάριζε το χάδι της παρηγόριας το κερί μες στο σκοτάδι.
Φτερά λευκά φτερά πελώρια ανοίγουν δρόμο πάνω απ' τη γη κι απ' τον ανθρώπινο το νόμο κοντά σ' Εκείνον η ψυχή της φτερουγίζει γιατί Ένας είναι Βασιλιάς κι Αυτός ορίζει.
Την είχα δει καθώς σκαρφάλωνε το λόφο το φως μοιράζοντας και διώχνοντας το ζόφο κι άλλοτε πάνω στον βαρύ πικρό της θρόνο μου 'στελνε γέλιο και χαρά κι αγάπη μόνο.
Μα τώρα φεύγει κι η καρδιά ψελλίζει αντίο να με κρατάς πολύ σφιχτά, θα κάνει κρύο...
Πηδούσες μέσ' από τις φλόγες για να χορτάσεις ένα χάδι κι όταν ξετρύπωνες τις δρόγες σου 'δινε κάποιο παξιμάδι.
Τον αγαπούσες δίχως άλλο ήταν ο φίλος κι ο θεός σου στα μάτια μέσα τον κοιτούσες το σήμα του είχες στο λαιμό σου.
Χρόνια σου μάθαινε τις λέξεις τι κρίμα μόνο, δε μιλούσες... πόσα σου ζήταγε ν' αντέξεις όμως εσύ τον αγαπούσες.
Και στην παράταξη, με χάρη κουνώντας μόνο την ουρά σου έπαιρνες κάτι απ' το καμάρι κι έπαιρνε κάτι απ' τη χαρά σου.
...
Χάραμα βγήκατ' απ' το σπίτι βγήκε κι ο ήλιος σαν λαμπάδα κι όπως σου χάιδεψε τη μύτη είχε στο βλέμμα μια θαμπάδα.
Σ' άφησε κάποτε να τρέξεις τους βρήκες μπαίνοντας στη σάλα αλλόκοτες αλλάξαν λέξεις παιχνίδια τράβηξαν μεγάλα. Τέτοια παιχνίδια κάνουν κρότο σάμπως χαμήλωσες τ' αυτιά σου μα στο κροτάλισμα το πρώτο κάτι τρυπούσε την καρδιά σου.
Ήτανε δυο και πολεμούσαν κι όπως νικούσαν τα θεριά δώδεκα σάλπιγγες ηχούσαν ο χρόνος έτρεχε γοργά.
Χτυπούσ' εκείνος απ' τη δύση κι εκείνη απ' την ανατολή κι η κούραση ν' αποκοιμίσει ερχόταν βράδυ την ψυχή.
Ήρθε μια μέρα κάποια λάμια ήρθε να πάρει και τους δυο ξύπνησαν πίσω από τα τζάμια κι έβρεχε γύρω τους θαρρώ.
Κι όπως λαμπύρισαν τα μάτια φωτιές τρυπήσαν τον καιρό κράτησ' η λάμια τα παλάτια κι οι δυο τους πέσαν στο γκρεμό. Σ' ένα ψηλό βουνό στην Τροία δυο ταξιδιώτες στη βροχή βρήκαν καθείς μια πανοπλία και δυο πετούσανε γυμνοί.
Συρανό
Τι ξιφομάχος, τι ειρμός και τι μεγάλη μύτη!
τάχα λογιέται άνθρωπος σε μακρινό πλανήτη;
δε θέλει να ξιφομαχεί, δε θέλει να νικήσει
φοβάται και να το σκεφτεί πως θα 'θελε να ζήσει.
Τι κι αν το ξίφος του τρυπά, οι μύγες δεν τελειώνουν
τα λόγια και τα βλέμματα πιότερο τον πληγώνουν
ποτέ του δεν κατάλαβε τι τάχα να 'χει φταίξει
αυτός που ντύνει μ' ομορφιά κάθε μικρούλα λέξη.
Σ' άθλια σοκάκια τριγυρνά, είναι αυτός κι εκείνοι
γυρνά το βλέμμα, κρύβεται, στόχο να μην τους δίνει
ο λόγος και το ξίφος του μπορεί να τους ντροπιάσει
μα στην ψυχή του λαχταρά μια μέρα να τους μοιάσει.
Μέσα στην δυστυχία του ήταν κι αυτό να γίνει
πως τόλμησεν ο φουκαράς και σκέφτηκε για κείνη
δε χρειαζόταν ο Κριστιάν στίχους ν' αποστηθίσει
ένας σαν είναι απ' τους πολλούς στο τέλος θα κερδίσει.
Ποτέ τους δε θα μάθουνε πως πέφτει στην παγίδα
όμως εγώ το Συρανό μες στην ψυχή μου είδα
να τρέχει και ν' αναζητά τρόπο να ταξιδέψει
σε μια πατρίδα διάφανη όνειρα για να κλέψει.
Σ' αγαπώ και το ξέρω
αν στο πω θα τ' ακούσεις
στης καρδιάς μου τα φώτα
την ψυχή σου θα λούσεις.
Σ' αγαπώ και το ξέρω
αν στο πω θα τ' αντέξεις
θ' αρπαχτείς στα φτερά μας
θα ξεχάσεις τις λέξεις.
Σ' αγαπώ και το νιώθω
σαν με δεις δε θα φύγεις
σ' έχω δει στ' όνειρό μου
την κατάρα να πνίγεις
κι αν σε κάνω θεά μου
και γι’ αυτό δε σε φτάνω
θα σε βρω κάποια μέρα
σ' έναν Όλυμπο επάνω.
Σ' αγαπώ και διστάζω να χυθώ να σε ψάξω κι αν μου δείχνεις τ' αστέρι δεν τολμώ να τ' αδράξω. Κλείνω πάλι την πόρτα τα παντζούρια μου κλείνω μα στον κήπο τα φώτα σ' αγαπώ και τ' αφήνω.
Ίσως είναι που βγήκα μες στο φως και φοβάμαι μήπως δεις τις πληγές μου και ρωτήσεις που πάμε. Ίσως είναι που θέλω να γυρίσω σκιά σου και τρομάζω να μείνω να καώ στη φωτιά σου. Σ΄ αγαπώ στο φεγγάρι που μου φέγγει τα βράδια μου χαρίζεις αχτίδες να κεντώ τα σκοτάδια. Σ' αγαπώ στ' όνειρό μου που σε φέρνει κοντά μου σ' αγαπώ σαν ξυπνήσω στη φριχτή μοναξιά μου.
Σ' αγαπώ στο ποτάμι που κυλά μες στο χώμα είχα πιεί στην πηγή του και σ' αγάπαγ' ακόμα το 'χα πει στο βαρκάρη και με γύρισε πίσω κι αν δε σ' έβρω, κει κάτω πες μου πως να γυρίσω;
Σ' αγαπώ γιατί ξέρω πόσο δε σε γνωρίζω πόσα χέρια θα κάψω τα φτερά σου ν' αγγίζω. Σ' αγαπώ γιατί τρέμω σαν το φύλλο στ' αγέρι που ποθεί να το πνίξει το δικό σου το χέρι.
Σ' αγαπώ σε κουμπάκια σ' αγαπώ στην οθόνη στη σιωπή σου που πίνω και ποτέ δεν τελειώνει. Στο τηλέφωνο πάνω που ποτέ δε σηκώνω σ' αγαπώ στη φωνή σου που στ' αυτιά μου σκοτώνω.
Σ' αγαπώ στη στολή μου που κρατά τον αέρα να φοβάμαι ν' ανοίξω να βρεθώ στον αιθέρα. Σ' αγαπώ στους φακούς μου και στα πρίσματα πάνω αγαπώ τις εικόνες μα τη σάρκα δε φτάνω.
Σ' αγαπώ στα φτερά σου που τα κρύβεις τη μέρα όταν πέφτεις στο δρόμο σαν πετάς στον αέρα. Σ' αγαπώ στο φιλί σου που το δίνεις με πάθος με γραμμούλες και χρώμα κι ας γνωρίζω το λάθος.
Σ' αγαπώ στον καπνό σου που με πνίγει ένα βράδυ στων αυτιών μου τις μύτες που σ' ακούν στο σκοτάδι. Σ' αγαπώ γι’ αυτό φύγε σ' αγαπώ στο μαχαίρι στη φαρέτρα που κρύβω και μ' απλώνεις το χέρι.
Σ' αγαπώ γιατί πέφτεις γιατί δίνεσ' ακόμα στα σκαλιά και στα πάρκα στης ασφάλτου το χρώμα. Σ' αγαπώ στο φαρμάκι στο στυφό σου το στόμα σ' αγαπώ για το δάκρυ πάνω στ' άψυχο σώμα.
Σ' αγαπώ στην οργή σου που τυφλό με φωνάζει στον κυκλώνα σου μέσα στη βροχή, στο χαλάζι. Σ' αγαπώ στη χωσιά μου καρτερώντας τους δράκους σαν τρομάξουν τη μάνα να ματώσω μπροστά τους. Σ' αγαπώ σαν αγρίμι και τα πάντα θα δώσω στης καρδιάς μου τα βάθη τις νυχιές σου να νιώσω κι αν κυλά μεταξύ μας ένα μαύρο ποτάμι με το αίμα θα βάψω το πηχτό του κατράμι.
Αγαπώ τις οπλές σου που στο μύθο καλπάζουν θα κοπούν στο σπαθί μου θηρευτές που σε σκιάζουν. Μ’ αν στα μάτια με βλέπεις και το μίσος σου πνίγεις κάποια μέρα θα πέσω κι έτσι πάλι θα φύγεις.
Σ' αγαπούσ' από τότε που ξεκίνησ' ο χρόνος έχω μάθει ν' αντέχω το ξημέρωμα μόνος κι αν το πάθος μου πνίγω την καρδιά μου σπαράζω σε μιαν έρημο μέσα σ' α γ α π ώ σου φωνάζω.
Σ' αγαπώ και σε βρίσκω σ' ένα κρύφιο σοκάκι ο χλωμός πατριάρχης σ' έχει γράψει στιχάκι κι αν χωνέψαν οι αγγέλοι στων ανθρώπων το σώμα τ' ουρανού ταξιδιώτες ίσως μείναμε ακόμα.
Σ’ αγαπώ και λυπάμαι που θα φύγω πριν φέξει μα καθώς θα κοιμάσαι ίσως στείλω τη λέξη κι όταν πιάνουν βροχούλες θα σου φτιάχνω μια ρίμα με γλυκές κουβεντούλες στα φτερά και στο κύμα.