contractors

...όχι δεν έχω... κανείς μας δεν είχε ποτέ.

Τα σχέδια όμως δεν τα 'κανα μόνος.

Αν υπάρχουμε, είναι κακή δικαιολογία

για τι διαλέξατε...

  Adieu

  Και να που κρύφτηκα ξανά
  σε μονοπάτια σιωπηλά
  να μη με καταλάβουν
  αφού δεν είμαι σαν αυτούς
  που δεν ακούν τους στεναγμούς
  και τρέχουν να προλάβουν.

  Και να που έφτασ' η στιγμή
  που θα 'ταν το λεπτό βαρύ
  κι η ζυγαριά σου γέρνει
  χιμάει το ψέμα ξαφνικά
  παίρνει σκοτώνει τα φιλιά
  και την ψυχή μου παίρνει.

  Και να τα φώτα τα χλωμά
  κίτρινο βάφουν στη νυχτιά
  το βούρκωμα στα μάτια
  φθάνει επιτέλους το φιλί
  και την καρδούλα την τρελή
  μου τη σκορπά κομμάτια.

  Θα ψάχνω πάλι για να βρω
  αυτόν που ορίζει ως που πατώ
  και δε λυγά στο ψέμα
  σε ποιο στενό με καρτερά
  κι έχει της λήθης τα φτερά
  και της σιωπής το βλέμμα.

  Ψηλά ποτέ δε θα κοιτώ
  δε θα μιλώ στον ουρανό
  αστέρια να μου φέρει
  τ' όνειρο θα 'ναι μια αγκαλιά
  για να μου λέει πως μ' αγαπά
  κάποια που δε με ξέρει.

  Κι όταν πεθαίνω τις αυγές
  τις λίγες μέρες τις βουβές
  για συντροφιά μου θα 'χω
  τ' άλογο τούτο το μικρό
  που δε μ' ακούει σαν του μιλώ
  και δε γυρνά μονάχο.

...σκοτώθηκε και το μικρό μου άλογο...

Cartero

Εικόνα ευγενική χορηγία του Allen Douglas

Αν είσαι διαφορετικός -το ‘μαθες πια, ζεις μ’ αυτό- δε σε θέλουν.

Αυτό δε σε πειράζει.
Κάποτε, έτσι αναπάντεχα, κάποιος σε θέλει γι’ αυτό που είσαι.
Γι’ αυτό το “εξαιρετικό” που είσαι.
Βαριούνται σύντομα οι θεατές -πότε ήρθανε;- και χάνεται μαζί τους.
Δε θα σου πει ποτέ ότι σε κορόιδεψε. Απλά ότι, όχι γιατί.
Το γιατί το ξέρεις. Μπορούσε.
Αυτό σε πειράζει...

Cartero

Δέρμα που το ‘ραψε κλωστή
λόγια βαριά σαν πέτρα
μέτρα, προστάζει μια φωνή
τα βήματα σου μέτρα.

Το χιόνι κρύβει τα στενά
ο λίβας τα στεγνώνει
μαύρα ρουμάνια σκοτεινά
κι η μέρα τα ματώνει.

Μονάχα ο χρόνος γελαστός
τρέχει μπροστά και γνέφει
ιδρώνει πίσω του ο πιστός
κι ο ξένος επιστρέφει.

Ο λύκος ρίχνει τ’ άλογο
τα μάτια το πιστόλι
η πείνα λύνει το ζυγό
τα λόγια καιν την πόλη.

Θα σε κεράσω τ’ Αι Γιαννιού.
Χίλιες φορές να φύγεις.
Κάψε το σπίτι τ’ αλλουνού.
Τις Κυριακές με πνίγεις.

Χάνετ’ Εκείνος πριν το φως
σαρώνει Αυτός που παίρνει
στ’ αστέρια ξάλαφρος, κενός
ο σάκος γυροφέρνει.

...ο Γολιάθ στέκεται και σε μένα μπροστά...

Σβήστρες και μολύβια

...βρωμάω αλλά δεν είμαι πρόβατο...

Ποιό κουμπάκι είναι;

Αριστερό η δεξί;

Έσβησε...

Χάρη

Απόψε ζήτησα μια χάρη
κι έγινε σκιάχτρο το φεγγάρι
γέμισε τη νυχτιά μου δίνες
το ‘κλεισα πίσω απ’ τις κουρτίνες.

Έφυγε ο Πήγασος το δείλι
μου ‘κλεψε λόγια που ‘χες στείλει
πήρε τα μάτια τους αχάτες
τρόχαλα μου ‘σπειρε τις στράτες.

Μέσα στ’ ανήλιο μου τ' αρμάρι
είχα κρυμμένο τ’ ανοιγάρι
κι όπως γυρνά στην κλειδωνιά του
με πασπαλίζει τη σκουριά του.

Το ‘ στριψα μια πριν από χρόνια
και ξεχυθήκαν τα τελώνια
τρίζει του χρόνου το ντουλάπι
στην Τροία δε μιλούν γι’ αγάπη.

Απόψε ζήτησα μια χάρη
στα μάτια που ‘βλεπε τον Πάρη
να μην κοιτάξει τρομαγμένη
και δει το φάντασμα η Ελένη.

Να μείνει πίσω να νομίζει
να χάνει τάχα, να κερδίζει
κι εγώ να μείνω αράδες λίγες
στρωμένες σε γαλάζιες ρίγες.

Να ‘ρθει ο βοριάς και να σαρώσει
φιλιά και χάδια που ‘χε δώσει
να ‘ρθει η βροχή να τα ξεπλύνει
και γι’ αύριο τίποτα μη μείνει.

Να γίνει κάτι αυτό το βράδυ
και να νικήσει το σκοτάδι
να πάψουν να κοιτούν θλιμμένα
δυο μάτια που ‘ρθαν απ’ τα ξένα.

Απόψε ζήτησα μια χάρη
που μου χρωστά το μαξιλάρι
ήρθαν οι φίλοι που ‘χω χάσει
κι Εκείνος μ’ έχει πια ξεχάσει.

αφίλητος

...θέλω να ζητήσω

όχι χάρη όμως...

Ει, Rumpelstiltskin!

Τον είπατε άγγελο κι εγώ δαίμονα.

Πολλές φορές ρωτήθηκα γιατί το κάνει αυτό.

Τούτη η μουσική όμως με κάνει να σκέφτομαι...

Ίσως τελικά να με κρατά εδώ

για κάτι που έχω κάνει. Φριχτό ίσως...

Κάτι που ξέχασα ενώ δε θα 'πρεπε.

Όμως γι' αυτό θα θυμηθώ να γράψω άλλη φορά...

Rumpelstilzchen

Πηδώντας στα ποδάρια τα φριχτά μου

χορεύω μα κανείς σας δε με βλέπει

τη σκούφια μου κατέβασα στ’ αυτιά μου

άλλη μια μέρα θα ‘μαι καθώς πρέπει.

Ως να ‘ρθει αυτή που στ’ άγγιγμα μου τρέμει

κι αντέχει την αλλόκοτη θωριά μου

χρυσή κλωστή θα κλώθω στην ανέμη

κι οι μάγισσες θα κλέβουν τα όνειρά μου.

Σκυλιά και τόξα ξιπασμένα λόγια

σ’ απάτητα ρουμάνια με γυρεύουν

μα μες στης αγοράς τα καταγώγια

ποιους θάνατους μαθαίνουν να λατρεύουν.

Βαθιά μες στην ομίχλη με κοιτάζεις

και δεν υπάρχει τίποτα τριγύρω

στις μνήμες τις θολές μου μ’ αγκαλιάζεις

στο πλάι σου σαν άνθρωπος να γείρω.

Σκυφτός και σιωπηλός θα σ’ ανταμώνω

ο θρόνος σου φιλί το σκήπτρο χάδι

κι αν θέλεις να με δεις θα φτάνει μόνο

τα μάτια σου ν’ ανοίγεις στο σκοτάδι.

Τα βράδια που τη θύρα σου κλειδώνεις

πασχίζω να προδώσω τ’ όνομά μου

αν μάθεις ξαφνικά να με σκοτώνεις

ζωή θα πλημμυρίσεις τη νυχτιά μου.

...μην αερίσεις...μυρίζει όμορφα...θάνατο...