Aegis

Λάμια

Ήτανε δυο και πολεμούσαν
κι όπως νικούσαν τα θεριά
δώδεκα σάλπιγγες ηχούσαν
ο χρόνος έτρεχε γοργά.

Χτυπούσ' εκείνος απ' τη δύση
κι εκείνη απ' την ανατολή
κι η κούραση ν' αποκοιμίσει
ερχόταν βράδυ την ψυχή.

Ήρθε μια μέρα κάποια λάμια
ήρθε να πάρει και τους δυο
ξύπνησαν πίσω από τα τζάμια
κι έβρεχε γύρω τους θαρρώ.

Κι όπως λαμπύρισαν τα μάτια
φωτιές τρυπήσαν τον καιρό
κράτησ' η λάμια τα παλάτια
κι οι δυο τους πέσαν στο γκρεμό.

Σ' ένα ψηλό βουνό στην Τροία
δυο ταξιδιώτες στη βροχή
βρήκαν καθείς μια πανοπλία
και δυο πετούσανε γυμνοί.

...για τη μάχη...

Lison

...mais, maintenant, tous les appareils télégraphiques de la ligne tintaient...

Σταθμό σταθμό, καρέ καρέ
μαντέμι κουρασμένο
βρήκα μια κούνια στο κουπέ
άδεια, να γράφει «ξένο».

Νερό και κάρβουνο κι οργή
μια μνήμη κορεσμένη
ποιος να θυμάται την αρχή
ποιος τάχα περιμένει.

Ψυχές οι ράγες και βογκούν
πάνω στο πεπρωμένο
μου λένε μια και μια σιωπούν
πως είμαι εγώ το τρένο.

Και μια μονάχη αλλοτινή
να μ’ αγαπά σαν κλέφτη
πετώ τ’ ασήμι στη γραμμή
κι αυτή μπροστά μου πέφτει.

Χτυπώ βαριά της μηχανής
το σύνδεσμο να λύσω
μ’ αυτή κρυφά μ’ ακολουθεί
σ’ έναν καθρέφτη πίσω.

Σε κάτι γέφυρες παλιές
φαντάσματα στο χρόνο
να μου στυλώνει τις γραμμές
έξω από νου και νόμο.

Δίχως τους μηχανοδηγούς
τους θερμαστές μου δίχως
τα μάτια τσούξαν στους καπνούς
τ’ ατμού μιλά ο ήχος.

Μιλούν οι σύρτες κι οι τροχοί
ο λέβητας μιλάει
λεύτερα λύκος οδηγεί
«ποιος είμαι;» με ρωτάει.

Κι εκεί στο βάθος δυο δοκοί
καρφώνουν σάπιο τέρμα
ίλιγγου τρέλα ν’ αντηχεί
το γέλιο δίχως έρμα.

Αγκομαχά μια μηχανή
σε κάποιο σώμα τρένο
είσαι του κάρβουνου ψυχή
και στο γκρεμό πηγαίνω.

Άδικη τσίριξαν στριγκλιά
στο λύσιμο τα φρένα
λέω ν’ αλλάξω την τροχιά
ν’ αλλάξω τα γραμμένα.

...Jacques, ayant compris que la Lison n'était plus...

Secretos y Ojos

...you can't just bring the past through...

Πασχαλινά ποτάμια

  

Δυο ποτάμια φουσκωμένα
δυο Πασχαλινά ποτάμια
παρασέρνουνε και μένα
κι όλο ψάχνω για μια λάμια.

Μια βουλιάζω, μια φοβάμαι
μια γυρεύω να πνιγώ
όλο λύσσα τη θυμάμαι
να φωνάζει να σωθώ.

Τις ψυχές μας κυριεύει
μαύρη λάμια μοχθηρή
τα ποτάμια μας ζηλεύει
και στερεύει την πηγή.

Ένα δίχτυ θα της ρίξω
θα τη σύρω στο γκρεμό
μια ψυχή θα της αρπάξω
δε με νοιάζει κι αν χαθώ.

Γιατ' αν πέσει στον Καιάδα
θα κερδίσω δυο ζωές
μια στα χέρια σου λαμπάδα
μια που ξέχασα στο χτες.

Θα σταθώ μπροστά στη λάμια
της Ανάστασης το δείλι
με τα νύχια και τα δόντια
για τ' αστέρι που' χω φίλη.

...but of course you can...

copos

...άφησα τότε το σχοινί. Κανονικά σε ένα μέτρο το πολύ

έπρεπε να υπάρχει πάτωμα.

Άρχισα να πέφτω χωρίς σταματημό.

Μόνο το πρώτο δευτερόλεπτο φοβήθηκα. Ήξερα έπειτα πως δεν υπάρχει τέρμα.

Κρίμα που ήταν όνειρο...

Κρατιέμαι κάμποσο καιρό απ' το σχοινί.

Όχι που κουράστηκα μα... σκέφτομαι να τ' αφήσω

Χιόνι

Μια μέρα βγήκα στον καιρό

στου Φθινοπώρου το φευγιό

σ’ ένα μπαλκόνι

της χειμωνιάς τον ερχομό

είδα σαν όνειρο τρελό

κι έριχνε χιόνι.

Νιφάδες σπίθες σα φωτιά

Καλοκαιράκι του χιονιά

μες στη λιακάδα

και το βραδάκι σα σκιές

φθάσαν τριγύρω μου ψυχές

απ’ τον Καιάδα.

Ύστερ’ αρχίνησε γιορτή

και μου μιλούσε μια ψυχή

για κάποιο τάμα

χέρι’ απλωνόταν να τραβούν

σπαθιά χτυπούσαν να κοπούν

κι ούτ’ ένα κλάμα.

Βγαίναν φωνές απ’ τη σιωπή

στις λέξεις και στη μουσική

να με πηγαίνουν

μου ‘δωσαν λέει δυο φτερά

μου ‘παν και τα ‘κρυψα καλά

να με ζεσταίνουν.

Κι έπεφτα δίχως αφορμή

μαύρο πηγάδι και βαθύ

δίχως να φτάνω

στάθηκε ο χρόνος μ’ ένα φως

φάνηκε κάτω ο ουρανός

κι έγινε πάνω.

Στα πόδια μου έτρεμε η στεριά

κόκκινο χρώμα πυρκαγιά

και μια πηγούλα

σε κάποια πόλη στο βορρά

μου γέλασε η πρωτοχρονιά

κι ήρθ’ η αυγούλα.

Μια μέρα μπήκα στον καιρό

όνειρο γίνηκε τρελό

έριχνε χιόνι

πως οι νιφάδες οι λευκές

ήτανε λέει προσευχές

κι εκεί τελειώνει.

αφίλητος

 ...δε με στοιχειώνει Εκείνος

μα όσοι έχει πάρει...

Ρομφαίες

...θα μ' έπαιρνες εκεί;

Στο βάλτο

Άλλο δυο πόδια μοναχά κι άλλο φτερούγες
γελάς με πάθος, βγήκ’ ο χάροντας στις ρούγες
τα τείχη κλείσαν κι όσοι απόμειναν στην πόλη
τα σπίτι’ αφήσαν τους θερίζει μια πανώλη.

Μου ‘χεις χαρίσει σε καράβι το τιμόνι
τρυπάω το δέρμα μια σουβλιά γιατ’ ήρθες μόνη
κι ενώ δε νιώθω το πηδάλι να κρατήσω
ανοίγεις φλόκο και την τάρα ρίχνεις πίσω.

Δείξε μου, μέσα στον εξάντα, τις Πλειάδες
στο βάλτο κύματα ξεσπούν οργιές χιλιάδες
φάρο σε βλέπω στο Μυστρά, είτα σε χάνω
κομμάτια γίνετ’ η Αργώ πάνω στην άμμο.

Κάθε σου λέξη δυο καμπάνες του θανάτου
χίλιες ψυχές με λύσσα σπρώχνονται σιμά του
καθώς μιλάς σ’ αυτόν που μοιάζει, μα σε βλέπει
και σε ζητά έξ’ απ’ τις μάχες και τα έπη.

αφίλητος

...των αρχαγγέλων το σπαθί...

Μαντεψιές

τι θα πει ποιός απ' τους δυο;

τρεις βλέπω...

Έλα

 Έλα μαζί μου ένα ταξίδι στην καρδιά
σε λίμνη αιμάτινη χρυσό να πέφτεις κέρμα
ένα ταξίδι που δεν τρέμει τη σκουριά
δίχως καράβι, δίχως μπούσουλα και τέρμα.

Έλα μαζί μου να μου δείξεις τα φτερά
χωρίς το κέλυφος γυμνός θα το μπορέσω
μ’ αν δε με ψάξεις, στη δροσιά, στα σκοτεινά
δε θα μου λιώσει το κερί και δε θα πέσω.
 

Άκου μια νύχτα της ψυχής μου μια κραυγή
γίνε ποτάμι που φουσκώνει κι άγρια δίνη
ν’ ανοίξει ο θάνατος την πόρτα να μου πει
ήρθα μα φεύγω γιατί ανήκεις πια σ’ εκείνη.

Έλα μαζί μου ένα ταξίδι στην καρδιά
μα μη σκεφτείς να προδοθείς για να με σώσεις
δείξε μου μόνο πως φιλούν στα σκοτεινά
γιατ’ είμαι ξένος κι ίσως έτσι με σκοτώσεις. 

 αφίλητος

...το έτσι δε θα στο πω...

...ακόμα...

Scrabble

-Γαλισιανά μήπως;

-Αν είναι Γαλισιανά τη βάψαμε...

-Έλα το βρήκα, Ισπανικό είναι, θα το μεταφράσει η κόρη μου...

Διάλεκτοι

Τις νύχτες μεταφράζω τις διαλέκτους
σα να ‘χαν τάχα κάτι να μου πούνε
με προλαβαίνει ο ήλιος, δε μιλούνε
κι εγώ παλιάτσος μες στους επιλέκτους.

Στου νότου τ' ακρογιάλια τριγυρίζω
τ' ωκεανού τα κύματα με δέρνουν
παράξενα μηνύματα μου φέρνουν
με προσπερνούν σαν τα καλωσορίζω.

Μονάχα η σκέψη τρέμει το σκοτάδι
γιατ' ήξερα τα μάτια να τα κλείνω
φεύγει κι εκείνη που έμαθα ν' αφήνω
και μ' έχει ο εαυτός μου καταλάβει.

Κι όπως οι λέξεις παίζουνε μαζί μου
παίζω κι εγώ κρυφτούλι με το χρόνο
το ξέρω θα μ' αφήσει πάλι μόνο
μέχρι να μάθω πια την προσευχή μου.

Γλιστρήσαν οι εικόνες σε πηγάδι
αυτές που περισσέψαν και μου φεύγουν
οι λέξεις που φιλούσα μ' αποφεύγουν
και βλέπω στα ρηχά το παραγάδι.
 

Κορφές

Είπα του Σιωπή και του Ξεχνή και των άλλων

ότι σε πίστεψα.

Ψες ολάκερη τη νύχτα μιλιά δεν έβγαλαν.

Μα ούτε και ροχάλισαν, στάθηκαν ξάγρυπνοι.

Κάτι σάμπως να τους ησύχαζε... η τους τρόμαζε.

Ευκαιρία να κοιμηθώ ένα βράδυ.

Ευκαιρία να ξυπνήσω ένα πρωί...

Σε κάποιο κέρινο βουνό
μένει ένα πλάσμα π' αγαπώ
τα βράδια σαν κοιτώ ψηλά
χλωμά μου φέγγουν δυό κεριά.

Ταξίδια κάνω με το νου
της λέω αλλού και πάω αλλού
στην πολυθρόν' αναζητώ
να ταξιδέψω, να πνιγώ. 

Τις νύχτες καίγεται η ψυχή
χύνεται λάβα το κερί
χαράματα σαν σηκωθώ
έχει ψηλώσει το βουνό. 

Είναι μια φλόγα που μιλά
το χρόνο μόνο μια φορά
κι ύστερα μέσα στο κερί
σκαλίζει αγάλματα βουβή.

Μου ‘χει δανείσει μια φωτιά
μέσα μου καίει τα δειλινά
να μη μου σβήσει αναρριγώ
προτού προλάβω και χαθώ.

Κι όσο θα ψάχνω για πανί
θα φεύγω μόνος μου από κει
κι αυτές οι πύρινες αιχμές
θα μου ματώνουν τις πληγές.

Ήταν νωρίς να ορκιστώ
και πάλι βράδιασε θαρρώ
κι όπως με βλέπει θ' απορεί
τι τάχα μου ‘λειψε η πηγή.

Θέλω να μείνω ένα μηδέν
μα τα φαντάσματα μου λεν
για κάποιο πλοίο βραδινό
κι έτσι της φεύγω και πονώ. 

Σε κάποιο κέρινο βουνό
κρύβετ’ εκείνη π' αγαπώ
λούζει με φλόγα το κερί
τρέμω μη λιώσει και χαθεί.

αφίλητος 2010

 ...χωρίς καν τους κακούς εμάς...