sparrows

Ααααααα! μια μέλισσα!

Παράξενο πως τρόμαζε με τις σφήκες.

Σηκώθηκα και την πλησίασα...

Πετάχτηκε μπροστά μου. 

Μη! Μη τη σκοτώσεις!
Δε θα σκοτώσω κανένα, της είπα...

Παραμέρισε κι άνοιξα το παράθυρο.

Κοπάδι

Ήρθ' ένας ξένος ανάμεσά μας
και μεγαλώνει μέρα τη μέρα
επιβουλεύεται τη χαρά μας
τον Ήλιο θέλει και τον αέρα.

Σαν όλ' οι άλλοι δεν περπατάει
ούτε γυρίζει γύρο το γύρο
κι αυτή η ουρά του μας ξεγελάει
αχ πόσο θα 'θελα να τον δείρω.

Κακό θα γίνει αν τον κοιτάτε
αλλάζει σχήμα όλη την ώρα
κρύβει τον Άρη, μην του μιλάτε
πρέπει να φύγει εδώ και τώρα.

Δεν περιμένουμε να ενοχλήσει
υπάρχει μόνο και διαφέρει
θα του φωνάζουμε ν' αποχωρήσει
καινά δαιμόνια θέλει να φέρει.

Είπ' ο παππούς μου πως τον γνωρίζει
έχει ξανάρθει φορ' άλλη μία
μπαρούτι γύρω θαρρώ μυρίζει
τι τάχα κάν' η αστυνομία;

Τότε τον διώξανε κι έκανε πίσω
σε μια πορεία στ' άστρα χαμένη
φεύγω τους φώναξε δε θα γυρίσω
τολμά στο σπίτι μας και ξαναμπαίνει!

 

Δεν ενδιαφέρομαι αν τον πονάνε
λόγια και πράξεις μας και μυξοκλαίει
αφέντες είμαστε και δε χωράνε
ξένοι στο σπίτι μας, άσ’ τον να λέει.

Άκου τι ψέματα λέει ο αλήτης
ο Ήλιος σ' όλους μας είναι πατέρας! 

Είμαι πλανήτης κι είναι κομήτης
είμαι παιδί του κι είν' ένα τέρας.
  
αφίλητος

 γιαυτό νιώθω τόσο όμορφα όταν μου μιλάς... 

Οι φίλοι

...χαρούμενα όπως πάντα πετάχτηκε απ' την πόρτα.

Ξαφνιάστηκα, κόντεψε να με ρίξει κάτω...

Εδώ είσαι, της είπα. Ποιός σ' έφερε, πότε;

...

Χαζούλη, απάντησε, τι νόμισες;

Το μόνο που χάθηκε ήταν το τηλέφωνο...

πνίγηκε το καημενούλι...

Φίλος

Ξεχύθηκε αναπάντεχα
ο φίλος στο δρομάκι
είδα στο φως και τ' άντεχα
του κόσμου το φαρμάκι.

Στα δυό του μάτια τα βαθιά
στα σάλτα τα μεγάλα
με χάνει και μ' αναζητά
σε μια τρελή τρεχάλα.

Κι όπως δεν ξέρει να μιλά
ο φίλος ο καλός μου
πάσχιζε για να με τραβά
στους ζωντανούς του κόσμου.

Αυτόν που ξέρει ν' αγαπά
και π' αψηφά το χρόνο
θα του χαρίζω μι' αγκαλιά
και δυό φιλάκια μόνο.

Ξέρει στα μάτια να μιλά 
τα μάτια να διαβάζει 
τον πόνο ξέρει μαγικά
στα δόντια του ν' αρπάζει.

Ο Νταλί είναι καμμιά φορά ανυπόφορος. Ο Νταλί?

...στο μαυρούκο που πέταξε... 

Βαρκάρης ( Ντ' Αρτανιάν)

...ο ντ' Αρτανιάν...

Οι τρείς σωματοφύλακες

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια

Ντ' Αρτανιάν

Μια γελαστή πρωτομαγιά
την είδα πάνω στα χαρτιά
από χεράκια παιδικά ζωγραφισμένη
και μου ψιθύρισε στ' αυτί
ο ντ' Αρτανιάν μου είσ' εσύ
και κάπου μέσα στις μπογιές είμαι κρυμμένη.

Ήταν η μέρα μας θαρρείς
ο Ήλιος φάνηκε νωρίς
τα μαύρα σύννεφα ζαρώσανε πιο πέρα
τα γλαροπούλια ‘πό ψηλά
κοιτούν τη βάρκα, τα κουπιά
κι ένα δελφίνι κάνει σάλτα στον αέρα.

Χρόνια στο ξύλινο σκαρί
ξαναμαθαίνω τη ζωή
σ' αυλές της θάλασσας και κήπους των κυμάτων
γίνομ' ασπίδα και βροχή
για την ψυχούλα π' οδηγεί
με ούριους άνεμους στις χώρες των θαυμάτων.

Σε μια βαρκούλα με κουπί
ο Ντ' Αρτανιάν με μια μικρή
εξερευνούν τους ουρανούς και τα φεγγάρια
γνωρίζει εκείνη τις στεριές
κι αυτός της βρίσκει ξαστεριές
στα χρόνια που ‘ρχονται να ορίζει τα λιοντάρια.
                

   αφίλητος

...δηλαδή εσύ...

Ν τ ρ ί ν ν ν ν ν ! ! !

Έλα! Πετάω δεν το ξέρεις;

Είναι κι όλας Αύγουστος

Το τηλεφωνάκι μόνο... πνίγηκε...

Άντερσεν

Nokia στη θάλασσα...

σε μισό μόλις μέτρο νερό

ο απόλυτος τρόμος

αν άναβα άλλο ένα...

Καλοκαίρι του 2010

σε ψάχνω... σ' αγαπώ...