Cartero

Εικόνα ευγενική χορηγία του Allen Douglas

Αν είσαι διαφορετικός -το ‘μαθες πια, ζεις μ’ αυτό- δε σε θέλουν.

Αυτό δε σε πειράζει.
Κάποτε, έτσι αναπάντεχα, κάποιος σε θέλει γι’ αυτό που είσαι.
Γι’ αυτό το “εξαιρετικό” που είσαι.
Βαριούνται σύντομα οι θεατές -πότε ήρθανε;- και χάνεται μαζί τους.
Δε θα σου πει ποτέ ότι σε κορόιδεψε. Απλά ότι, όχι γιατί.
Το γιατί το ξέρεις. Μπορούσε.
Αυτό σε πειράζει...

Cartero

Δέρμα που το ‘ραψε κλωστή
λόγια βαριά σαν πέτρα
μέτρα, προστάζει μια φωνή
τα βήματα σου μέτρα.

Το χιόνι κρύβει τα στενά
ο λίβας τα στεγνώνει
μαύρα ρουμάνια σκοτεινά
κι η μέρα τα ματώνει.

Μονάχα ο χρόνος γελαστός
τρέχει μπροστά και γνέφει
ιδρώνει πίσω του ο πιστός
κι ο ξένος επιστρέφει.

Ο λύκος ρίχνει τ’ άλογο
τα μάτια το πιστόλι
η πείνα λύνει το ζυγό
τα λόγια καιν την πόλη.

Θα σε κεράσω τ’ Αι Γιαννιού.
Χίλιες φορές να φύγεις.
Κάψε το σπίτι τ’ αλλουνού.
Τις Κυριακές με πνίγεις.

Χάνετ’ Εκείνος πριν το φως
σαρώνει Αυτός που παίρνει
στ’ αστέρια ξάλαφρος, κενός
ο σάκος γυροφέρνει.

...ο Γολιάθ στέκεται και σε μένα μπροστά...

time

...κι αν δεν το βλέπω...

Λουλούδι

Στης μοναξιάς μου την αυλή
σωπαίνει το τραγούδι
σαν πέφτει πάχνη την αυγή
φυτρώνει ένα λουλούδι.

Και μου’ χει πει για τη νυχτιά
και το πυκνό σκοτάδι
πως φτάνει πέλαγο η σκιά
και πνίγεται το χάδι.

Στης μοναξιά μου το βυθό
στα φύκια και στα χτένια
σε κάποιο βράχο σκοτεινό
ανθίζει μια γαρδένια.

Και μου ‘χει πει για τη σιωπή
κι ότι βροχή σα ρίχνει
πως πέφτει ξάφνου η αστραπή
που τις ψυχές μας δείχνει.

Στης μοναξιάς μου το βουνό
σ’ ένα νταμάρι γκρίζο
ριζώνει δίκταμο κρυφό
μα γω τ’ αναγνωρίζω.

 Και δε μισεί μήτ’ αγαπά
μον’ στέλνει τ’ άρωμα του
να μου φυτεύει στην καρδιά
τους στίχους του θανάτου.

..δε σημαίνει πως δεν είναι...

Reverse gear

...i thought of his wonder

when he first saw the light...

Κρύο

  Να 'βρισκα τάχα το σκαρί

περισσότερα...

  να το περιδιαβαίνω

  καβάλα πάνω στο φαρί

  ποτέ δε μ' είπες ξένο.

  Να 'ταν κι η νύχτα στοργική

  να μ' έπαιρνε κοντά της

  θα μ' έψαχνε άδικα η αυγή

  κρυμμένο στον οντά της.

  Γαλάζια εσύ σαν ουρανός

  εικόνα που θαμπώνει

  θα μένω πάντα σκοτεινός

  κι έν' άστρο θα ματώνει.

  Ως να 'ρθει κάποιος μια νυχτιά

  με τ' άλογο το μαύρο

  για να μου πει ψιθυριστά

  πως δε θα σε ξανάβρω.
 

  Να σου 'χα πει το μυστικό

  πριν φύγεις και το πνίξω

  καρτέρι να 'βρω σκοτεινό

  μια μαχαιριά να ρίξω.

  Απόψε στ' όνειρο αντηχεί

  η κουρασμένη δυο

  και μια ρωγμή σ' ανησυχεί

  θα κάνει πάντα κρύο.

  Άναψαν πέρα όπως παλιά

  στον ουρανό τα φώτα

  να 'καιγα θεέ μου τα πανιά

  να μη σε δω σαν πρώτα.

 ...wasn't green though. Red i think or maybe blue...

Box five

...are you the angel of music?

 Erik 

Σε φέραν όνειρα και μια φωνή
βαθιά στεντόρεια μελωδική
και κάποι’ αχνή μορφή με κυβερνά
σα νότα που ξεχάστηκε να ζει
στο νου βαθιά.  

Κρυφά περάσματα βαθιές στοές
φεγγίζουν πλάσματα στις αστραπές
στρατιές που σέρνονται σ’ έναν πυρσό
στο ντόμινο θα κρύψω την πληγή
και στον αυλό.

Μυρίζω θάνατο σκορπάς ζωή
ραγίζει τ’ άβατο ξεπά η φωνή
χρυσό κι αμέθυστο να με κρατάς
στο πλήθος, στην ορχήστρα, στο φιλί
να μ’ αγαπάς.  

Τα χείλη πίνουν το σκοτάδι
το μίσος πνίγεται στο χάδι. 

Σε παίρνει ο άνεμος ξανά στο φως
νερό στη λίμνη μου κυλά ο ρυθμός
ο χρόνος χάθηκε μα θα σε βρω
στη χούφτα μου, στο χώμα, στη γιορτή
στο φυλαχτό.

Οι μουσικές φτεροκοπούν
πέταξε νότα της νυχτιάς.
 

 ...whom he could love and take out on Sundays...

Terminal velocity

Στ' αλήθεια δε σκεφτόμουν Γιάννη Ρίτσο,

αν έγινε κάτι είναι ακούσιο.

Κλωστή

Στο πέσιμο μου το βαθύ
μ’ άρπαξε ξάφνου μια κλωστή
και με στριφογυρίζει
εκεί που σφίγγει και πονά
και για δικό της με τραβά
εκεί ξεφτά και τρίζει.

Ξεστρίβει, σφίγγεται ζερβά
και μου ματώνει την καρδιά
στου θάνατου το μαύρο
κι έπειτ’ αντίθετα γυρνώ
κι αυτό το μαύρο τ’ αγαπώ
κι αιτία ψάχνω να ‘βρω.

Κι ότε γυρίσω τις βραδιές
απ’ τις παλαίστρες τις παλιές
με πονεμένα χέρια
κοιτώ ψηλά προς την κλωστή
εκεί που χάνετ’ η αρχή
εκεί που ζουν τ’ αστέρια.

Πίσ’ απ’ το μαύρο της νυχτιάς
φυσά ένας άλικος βοριάς
γλιστρά βαθιά το κήτος
κι αν στα στενά, δε φοβηθώ
δόντια και στόματα και μπω
θα ‘ναι η κλωστή μου μίτος.

Στο πέσιμο μου το βαθύ
παίζει θαρρείς μια μουσική
στις νότες λέξεις κρύβει
μου λέει θα σβήσω σαν πιαστώ
μου λέει να πέφτω να σωθώ
και το μυαλό μου στίβει.

αφίλητος

...το καλό μ' Εκείνον είναι πως πάντα έρχεται...

...ποτέ δε φεύγει...

Σβήστρες και μολύβια

...βρωμάω αλλά δεν είμαι πρόβατο...

Ποιό κουμπάκι είναι;

Αριστερό η δεξί;

Έσβησε...

Χάρη

Απόψε ζήτησα μια χάρη
κι έγινε σκιάχτρο το φεγγάρι
γέμισε τη νυχτιά μου δίνες
το ‘κλεισα πίσω απ’ τις κουρτίνες.

Έφυγε ο Πήγασος το δείλι
μου ‘κλεψε λόγια που ‘χες στείλει
πήρε τα μάτια τους αχάτες
τρόχαλα μου ‘σπειρε τις στράτες.

Μέσα στ’ ανήλιο μου τ' αρμάρι
είχα κρυμμένο τ’ ανοιγάρι
κι όπως γυρνά στην κλειδωνιά του
με πασπαλίζει τη σκουριά του.

Το ‘ στριψα μια πριν από χρόνια
και ξεχυθήκαν τα τελώνια
τρίζει του χρόνου το ντουλάπι
στην Τροία δε μιλούν γι’ αγάπη.

Απόψε ζήτησα μια χάρη
στα μάτια που ‘βλεπε τον Πάρη
να μην κοιτάξει τρομαγμένη
και δει το φάντασμα η Ελένη.

Να μείνει πίσω να νομίζει
να χάνει τάχα, να κερδίζει
κι εγώ να μείνω αράδες λίγες
στρωμένες σε γαλάζιες ρίγες.

Να ‘ρθει ο βοριάς και να σαρώσει
φιλιά και χάδια που ‘χε δώσει
να ‘ρθει η βροχή να τα ξεπλύνει
και γι’ αύριο τίποτα μη μείνει.

Να γίνει κάτι αυτό το βράδυ
και να νικήσει το σκοτάδι
να πάψουν να κοιτούν θλιμμένα
δυο μάτια που ‘ρθαν απ’ τα ξένα.

Απόψε ζήτησα μια χάρη
που μου χρωστά το μαξιλάρι
ήρθαν οι φίλοι που ‘χω χάσει
κι Εκείνος μ’ έχει πια ξεχάσει.

αφίλητος

...θέλω να ζητήσω

όχι χάρη όμως...

Στη σκιά του δέντρου

...μ' ένα μεγάλο μάτι...

Darkwave

Τη μια γελούν και χαιρετίζουν
την άλλη με καλωσορίζουν
την τρίτη ο δράκος καταπίνει
και στα σκοτάδια του με κλείνει.

Βροχή κι αγιάζι μένουν έξω
κι αν τη σιωπή μπορώ ν' αντέξω
μπορεί κι αυτός να με σκεπάσει
κι ένας τοξότης μ' έχει χάσει.

Σκιές μαζί που ροβολάμε
τα μάτι' ανοίγουν και μιλάμε
κανείς δεν ξέρει που πηγαίνω
καθ' απ' το δράκοντα που βγαίνω.

Στρείδια τριγύρω και κοχύλια
στέγνωσαν πια τα δυο μου χείλια
κι οι μηχανές γεμίζουν λάθη
“κάτι μας πέρασε κι εχάθη”.

Με σπρώχν' η κούραση ν' αράξω
αύριο θα βγω να ξαναψάξω
θηλιά και σφίχτηκε το πρέπει
νιώθω σαν Κάποιος να με βλέπει.

Στη χάση τ' όνειρο με παίρνει
και μιαν εικόνα σου μου φέρνει
να 'σαι στους μέσα η στους απ' έξω
“φωτιά στην ένα” κι όσο αντέξω.

Σπίτι στη γη σου μου 'χεις κάνει
ένα μαρμάρινο λιμάνι
κάθε που σπάει το κύμα μπρος μου
πισωπατάει ο θάνατος μου.

αφίλητος

...μαργαριτάρι...

Ρομφαίες

...θα μ' έπαιρνες εκεί;

Στο βάλτο

Άλλο δυο πόδια μοναχά κι άλλο φτερούγες
γελάς με πάθος, βγήκ’ ο χάροντας στις ρούγες
τα τείχη κλείσαν κι όσοι απόμειναν στην πόλη
τα σπίτι’ αφήσαν τους θερίζει μια πανώλη.

Μου ‘χεις χαρίσει σε καράβι το τιμόνι
τρυπάω το δέρμα μια σουβλιά γιατ’ ήρθες μόνη
κι ενώ δε νιώθω το πηδάλι να κρατήσω
ανοίγεις φλόκο και την τάρα ρίχνεις πίσω.

Δείξε μου, μέσα στον εξάντα, τις Πλειάδες
στο βάλτο κύματα ξεσπούν οργιές χιλιάδες
φάρο σε βλέπω στο Μυστρά, είτα σε χάνω
κομμάτια γίνετ’ η Αργώ πάνω στην άμμο.

Κάθε σου λέξη δυο καμπάνες του θανάτου
χίλιες ψυχές με λύσσα σπρώχνονται σιμά του
καθώς μιλάς σ’ αυτόν που μοιάζει, μα σε βλέπει
και σε ζητά έξ’ απ’ τις μάχες και τα έπη.

αφίλητος

...των αρχαγγέλων το σπαθί...

Κορφές

Είπα του Σιωπή και του Ξεχνή και των άλλων

ότι σε πίστεψα.

Ψες ολάκερη τη νύχτα μιλιά δεν έβγαλαν.

Μα ούτε και ροχάλισαν, στάθηκαν ξάγρυπνοι.

Κάτι σάμπως να τους ησύχαζε... η τους τρόμαζε.

Ευκαιρία να κοιμηθώ ένα βράδυ.

Ευκαιρία να ξυπνήσω ένα πρωί...

Σε κάποιο κέρινο βουνό
μένει ένα πλάσμα π' αγαπώ
τα βράδια σαν κοιτώ ψηλά
χλωμά μου φέγγουν δυό κεριά.

Ταξίδια κάνω με το νου
της λέω αλλού και πάω αλλού
στην πολυθρόν' αναζητώ
να ταξιδέψω, να πνιγώ. 

Τις νύχτες καίγεται η ψυχή
χύνεται λάβα το κερί
χαράματα σαν σηκωθώ
έχει ψηλώσει το βουνό. 

Είναι μια φλόγα που μιλά
το χρόνο μόνο μια φορά
κι ύστερα μέσα στο κερί
σκαλίζει αγάλματα βουβή.

Μου ‘χει δανείσει μια φωτιά
μέσα μου καίει τα δειλινά
να μη μου σβήσει αναρριγώ
προτού προλάβω και χαθώ.

Κι όσο θα ψάχνω για πανί
θα φεύγω μόνος μου από κει
κι αυτές οι πύρινες αιχμές
θα μου ματώνουν τις πληγές.

Ήταν νωρίς να ορκιστώ
και πάλι βράδιασε θαρρώ
κι όπως με βλέπει θ' απορεί
τι τάχα μου ‘λειψε η πηγή.

Θέλω να μείνω ένα μηδέν
μα τα φαντάσματα μου λεν
για κάποιο πλοίο βραδινό
κι έτσι της φεύγω και πονώ. 

Σε κάποιο κέρινο βουνό
κρύβετ’ εκείνη π' αγαπώ
λούζει με φλόγα το κερί
τρέμω μη λιώσει και χαθεί.

αφίλητος 2010

 ...χωρίς καν τους κακούς εμάς...

Τι είπες ;

Ούτε που τους έβλεπε πια, ούτε τους άκουγε.
Το τραγούδι δυνάμωνε ώρα την ώρα κι αυτοί λύσσαγαν και μούγκριζαν ζαλισμένοι.

Άλλος να πασχίζει να κόψει την αλυσίδα που ο ίδιος είχε δεθεί
λες και δεν είχε το κλειδί να ξεκλειδώσει
κι άλλοι έβγαζαν τα βουλοκέρια κι έπεφταν στον πόντο
σε κύματα ψυχρά κι άγρια γεμάτα βράχια κοφτερά.
Άλλοι πάλι ασχολιόνταν ακόμα μαζί του. Τον κοίταζαν
με ματιές παράξενες, σα να τον κορόιδευαν.
Μα κείνος ούτε τους λογάριαζε. Ακουμπισμένος στο σανίδι της κουπαστής
μιλούσε πάντα με το πλάσμα
που ζύγωσε τώρα για καλά και άκουγε
κι αποκρινόταν.
Μη θαρρείς, έλεγε, ένα πλάσμα είμαι κι εγώ κι όλοι μας...
Σαν πέσουν οι μάσκες, τότε φαίνονται καλά οι άνθρωποι και τα στοιχειά...

         Messina

Έξι μου λεν ευχαριστώ
έξι να με διδάξουν
ψες βράδυ σ’ όνειρο κρυφό
στεκόμουν να μ’ αρπάξουν.
 

Οκτώ γυρίζουν και μ’ ακούν
οκτώ μαζί κοιτάζουν
τέσσερ’ ανοίγουν κι αλυχτούν
και θα μιλούν μου τάζουν.

Δώδεκ’ αντάμα, μια χιμούν
μια κρύβονται παρέκει
κάνω σινιάλα να με δουν
και σφίγγω το τουφέκι.
 

Την άμμο νιώθω να κυλά
στην άδεια του θαλάμη
ας ήταν τούτη τη νυχτιά
κομμάτια να με κάμει.
 

Μα δε σκοτώνει τ’ όνειρο
στον Ήλιο μένεις ένας
σιωπή που μ’ έχεις όμηρο
δε μου μιλά Κανένας.
 

Βγαίνω για φρούτα στη στεριά

κι ο νους που κύκλους κάνει
σε βρίσκει στην ακρογιαλιά
σ’ αιμάτινη μελάνη.
 

Κι ενώ δεν ξέρω να μιλώ
φοβάμαι να σιωπήσω
ίσως τον άνθρωπο να δω
το πλάσμ’ αν αντικρίσω.
 

Άστρα θλιμμένα και θαμπά
με ταξιδεύουν πίσω
μα δε νικούν τα λαμπερά
στον κόσμο που θ’ αφήσω.

...δεν ξέρω αλήθεια σε πιο καράβι θ' ανεβώ...

Μεταμορφώσεις

 -Ήρθε το βιβλίο σας...

-Κιόλας; Πέταξε;

Μπλέκουν στα πράσινα μαλλιά
των πέλαγων τα φύκια
πάνω και κάτω δε μετρά
μήτ’ άδικα και δίκια.

Τη λένε ζήση μα δε φτάνει
και τρέχει ο νους να την προκάμει.

Με βλέπ’ η Όρκα και γελά
μες στη στριγγιά φωνή της
ξένα για μένα τα βουνά
κι η θάλασσα δική της.

Ψηλά πολύ και πιο βαθιά
οι αθάνατοι κοιμούνται
για κάποιο πλάσμα που πατά
οι φλέβες μου δονούνται.

Τη λένε ζήση κι είναι λίγη
πέπλο τους φόβους μας τυλίγει.

Σκοτάδι μύρισ’ η στεριά
και θάνατο τα δάση
ας κόψει κάποιος τη βραδιά
το φως να με ξεχάσει.

Να με ξεχάσει κι η φωνή
που ξέρει να βαδίζει
ίσως την τρέμουν οι θνητοί
πως τις σκιές ορίζει.

Τη λένε ζήση κι άστρα φέρνει 
σαν ένα δώσει, δέκα παίρνει.

Ίσως θελήσει μια καρδιά
το φίλτρο για να πιάσει
ας μου την κλέψει στη νυχτιά
κι αν πάλι δεν προφτάσει

Ίσως θυμάται τον τρελό
το παραλήρημα του
λέξεις να δένει φυλαχτό
πριν φύγει στα όνειρα του...

Τη λένε ζήση μα με πνίγει
τις πύλες του βυθού μ’ ανοίγει.

Θα βρω τη νύμφη την ξανθιά...
με τα λευκά τα στήθια...
θα ‘χω σαν άνθρωπος καρδιά...
θα ‘ναι η αγάπη αλήθεια...
...
Θα διώξω αυτή τη σκοτεινιά...
καράβι θ’ αρματώσω...
θα μπω στου χρόνου τη σπηλιά...
την Κίρκη θα σκοτώσω...
…
…
…
...
Τη λένε ζήση μα τελειώνει
και πέφτει θάνατος το χιόνι...