Το ξόρκι

Φωτογραφία ευγενική χορηγία - Original photo courtesy of Anita Ta

(click!)>>  Πρίγκιπας  -  Prince  -  королевича

Ο πρίγκιπας νυχτώθηκε
σε δροσερούς λειμώνες
σε φυλλαράκια στρώθηκε
πράσινες πολυθρόνες.

Τον βρήκ’ η αυγή να ροβολά
τη βόλτα του να κάμει
σάλτα μικρά δεξιά ζερβά
τον φέραν στο ποτάμι.

Μες στις κροκάλες να πηδά
και πάλι στο γρασίδι
είχε τα μάτια του ανοιχτά
και για κανένα φίδι.

Στου καταρράκτη τα νερά
μια μέρα σαν τις άλλες
είδε μια κόρη να φορά
για φόρεμα τις στάλες.

Πέφτει γλιστρά στη θέα της
στο κατρακύλισμα του
αγγίξανε τα χείλη της
στα χείλη τα δικά του.

Στον κόσμο που γεννήθηκε
ευχή για πάντα εγίνη
το ξόρκι του που λύθηκε
κι ο καταρράκτης δίνη.

Ζ. Κ.

Βροχή

...άνοιξε ξάφνου το κουτάκι -δε μου 'χε πει το παραμικρό- και τον είδα για πρώτη φορά.

Θυμάμαι, το ίδιο ξαφνικά -εγώ που φοβάμαι και δε φιλώ- την άρπαξα, τη φίλησα

και... σφίχτηκε πάνω μου...

Ύστερα

Ο φίλος μου βουβάθηκε
και θέλει πια να φύγει
στο κομοδίνο στάθηκε
κι αυτή η ματιά με πνίγει.

Δεν πρόκαμε να μου το πει
γι’ αυτούς που περιμένουν
πως δεν αλλάζουν οι θεοί
κι οι άνθρωποι πεθαίνουν.

Ο φίλος μου λυπήθηκε
στου μπαλκονιού την άκρη
το γέλιο μου θυμήθηκε
και μ’ άφησ’ ένα δάκρυ.

Ύστερα πήδηξε μακριά
να βρει το παραμύθι
μου ‘δινες φίλε τη χαρά
ας μου ‘φερνες τη λήθη.

Πρόλαβε μόνο να μου πει
για κείνη που ‘χα ταίρι
να μην πιστέψω τη βροχή
κι ας κρύφτηκε τ’ αστέρι.

Και μια φωνούλα θ’ αντηχεί
τις νύχτες που κοιμάται
μα δε θα ξέρει να μου πει
τα λόγια μου αν θυμάται.

  

 ...να δεις που θέλει να με φιλήσει...

Κενό

...και βέβαια δε θα 'πεφτα μαζί σου...

Maria Spelterini 1876

Η γέφυρα μου

Η γέφυρα μου είν’ ένα νήμα
ποια μάγια μ’ άφησαν στη μέση
κάτω βαθιά λυσσάει το κύμα
το στόμ’ ανοίγει σ’ όποιον πέσει.

Η γέφυρα μου είν’ ένας σπάγκος
ο χρόνος πάνω του που τρέχει
πηδώ κι εγώ σα σαλτιμπάγκος
μα δε γκρεμίζει και μ’ αντέχει.

Σ’ ένα γεφύρι, σε μιαν άκρη
είδα κι εσένα να κρατιέσαι
στα μάτια κρύσταλλο το δάκρυ
κι απ’ το Βοριά να μη νικιέσαι.

Έτρεχα τότε να προφτάσω
κι είχα ένα ξίφος σκουριασμένο
το μαύρο ιππότη μήπως χάσω
μήπως δε μ’ έβρει κουρασμένο.

Κι ακόμα τώρα που σε φτάνω
δεν το μπορώ να σε μαντέψω
ποιο λάθος έπρεπε να κάνω
ποιο ψέμα πρέπει να πιστέψω.

Άνοιξη μέσα στο Χειμώνα
ένας Νοτιάς να μη βουρκώνει
είμαι στο μάτι του κυκλώνα
κι έχω στα χέρια μι’ ανεμώνη.

Μας βλέπει τάχα το ποτάμι;
θέλω σφιχτά να σε κρατήσω
είχα μου φάνηκε αποκάμει
κοίτα καλά, θα περπατήσω.

Ξέρω, μπορώ να καταφέρω
στο χάος να χυθώ σα βέλος
μον’ αν θα σ’ άφηνα δεν ξέρω
η θα σ’ αγκάλιαζα στο τέλος.

αφίλητος

...ξέρω...