twilight

Συρανό

Τι ξιφομάχος, τι ειρμός και τι μεγάλη μύτη!
τάχα λογιέται άνθρωπος σε μακρινό πλανήτη;
δε θέλει να ξιφομαχεί, δε θέλει να νικήσει
φοβάται και να το σκεφτεί πως θα 'θελε να ζήσει.

Τι κι αν το ξίφος του τρυπά, οι μύγες δεν τελειώνουν
τα λόγια και τα βλέμματα πιότερο τον πληγώνουν
ποτέ του δεν κατάλαβε τι τάχα να 'χει φταίξει
αυτός που ντύνει μ' ομορφιά κάθε μικρούλα λέξη.

Σ' άθλια σοκάκια τριγυρνά, είναι αυτός κι εκείνοι
γυρνά το βλέμμα, κρύβεται, στόχο να μην τους δίνει
ο λόγος και το ξίφος του μπορεί να τους ντροπιάσει
μα στην ψυχή του λαχταρά μια μέρα να τους μοιάσει.

Μέσα στην δυστυχία του ήταν κι αυτό να γίνει
πως τόλμησεν ο φουκαράς και σκέφτηκε για κείνη
δε χρειαζόταν ο Κριστιάν στίχους ν' αποστηθίσει
ένας σαν είναι απ' τους πολλούς στο τέλος θα κερδίσει.

Ποτέ τους δε θα μάθουνε πως πέφτει στην παγίδα
όμως εγώ το Συρανό μες στην ψυχή μου είδα
να τρέχει και ν' αναζητά τρόπο να ταξιδέψει
σε μια πατρίδα διάφανη όνειρα για να κλέψει.

...καλά πως χτύπησε;

Dodesukaden

  Θερινό σινεμά

  Ήρθαν χαράματα και φέρανε μαζί
  φαρμάκι γράμματα να πιώ να μεταλάβω
  μια πινακίδα που σκοτώνει για να ζεί
  και να δοξάζει θυρεός τον εργολάβο.

  Όλος ο κόσμος πόχε χτίσει μια καρδιά
  σβήνει στο φως, τον αφανίζουν οι αχτίδες
  και τα καθίσματα ντυμένα στα λευκά
  γίναν κουρέλια σάπια σίδερα και βίδες.

  Σχισμένες σέρνονται τ' Ακίρα οι μορφές
  μικρά προσκέφαλα παιδιών αποδιωγμένων
  θα ψάξουν αύριο καινούργιες γειτονιές
  ψυχές εξόριστες των καταφρονεμένων.

  Μάνα των κόσμων χρόνια τώρα πια βουβή
  έφυγε χτές πάνω σε Ντάτσουν φορτωμένη
  βέργα θα λιώσει στο τσιμέντο να κρυφτεί
  παρά κρυμμένη στη σκουριά ν' αργοπεθαίνει.

  Ατσάλι κίτρινο το τέρας στη γωνιά
  δάκρυ σταλάζει μαύρο λάδι στο σοκάκι
  με την αυγούλα στ' οδηγού την απονιά
  θα μπεί στη μάχη τυφλωμένο στρατιωτάκι.

  Χιλιάδες όνειρα θαμμένα στη σιωπή
  σε μια καρότσα ανατροπή θα τα χωρέσουν
  ένας μαντρότοιχος και μια μικρή σκεπή
  μπάζα παράνομα σε ρεματιά θα πέσουν.
 

  Κι εγώ σαν ίσκιος θ' απομείνω στις σκιές
  να ζητιανεύω χρόνι' ασπρόμαυρα σαν πρώτα
  πικρός δραπέτης σάμπως ξέφυγ' απ' το χτές
  σε μιαν οθόνη του μυαλού να ψάχνω φώτα.

 ...έτοιμο το σπίτι...

κρύψτο, κρύψου, όλα κρύψτα πίσ' από τις λέξεις...

Και λοιπόν;

 Ήθελα πάντα να μ' ακούσει κάποιος

χωρίς να γίνει η πρώτη λέξη μου

σύνθημα μιας ατέλειωτης φλυαρίας.

Ας μου 'λεγε κάποιος σ' ακούω

κι όχι σε καταλαβαίνω.

Κι αυτές οι προστακτικές σας...

Σας είπε κανείς ότι ζητάω λύσεις;

Μα πιο πολύ ποθούσα, ποθούσα λυσσασμένα, κάποιος να μου μιλήσει.

Να μου μιλήσει ώρες πολλές και να μη βγάλω άχνα. Ούτε άχνα.

 

蜘蛛巣城

  Η διαφορά μου

 

Η διαφορά μου απ' τους τυφλούς
είναι που δε μπορώ να δω
μήτε στο φέγγος της ψυχής
μήτε στο φως του λογισμού.

Η διαφορά μου απ' τους λεπρούς
είναι που δέχονται φιλιά
μόλις εγώ φανερωθώ

τα χείλη γίνονται εχθρικά.

Η διαφορά μου απ' τους κουφούς
είναι τα χέρια σου π' ακούν
κι ας τα κοιτώ σαν τη ζωή
για μένα νεύμα δε χωρούν.

Η διαφορά μου απ' τους σαλούς
είναι πως είναι ταπεινοί
και δε ζητούν απ' τα πολλά
που τους τα στέρησε η ζωή.

Η διαφορά μου απ' τα σκυλιά
είναι πως έχουνε καρδιά
δίνουν και παίρνουν κι αγαπούν
κλαίνε, πληγώνονται, πονούν.
 

Η διαφορά μου απ' τις σκιές
είναι το φως που τις χτυπά
κι' εγώ στο βάθος πηγαδιού
σκοτάδι πίσσα κι ερημιά.


Η διαφορά μου απ' τους νεκρούς
είν' το σαράκι που χιμά
σ' αυτούς τη σάρκα πολεμά
σ' εμένα σκάβει την ψυχή.


αφίλητος Γενάρης 2010

έφυγε στ' αλήθεια ο Μακμπέθ...

Pieper Bayard

Λέξεις

Προτού πλαστούν οι άνθρωποι, προτού ο Ήλιος φέξει
πλούτισεν ο Δημιουργός μ' αύρα την κάθε λέξη
κι αν οι πλασμένοι πρόδωσαν τις αύρες γι αυταπάτη
οι λέξεις τους απόμειναν να τους θυμίζουν κάτι.

Οι λέξεις είναι φως στη γη και σκοτεινιά συνάμα
είν' η φωτιά της κόλασης και της ζωής το θάμα
στα χείλη σου τη δύναμη την παίρνουν και τη δίνουν
στα σύννεφα σε φτερουγούν μα στο κενό σ' αφήνουν.

Είναι και μια μοναδική μια λέξη πάνω απ' όλες
τις μίζερες τις μέρες μας κάνει γιορτές και σχόλες
γίνετ' ο κόσμος μαγικός καθείς σαν την προφέρει
όμως ποτέ δε μαρτυρά μαζί της τι θα φέρει.

Είναι κι αυτοί που ζήλεψαν τη δύναμη που κρύβει
εύκολα της καρδιάς το φως το έκαμαν παιχνίδι
σαν της αράχνης τον ιστό τυλίγει γύρω σπάγκο
και την ψυχή του καθενός την κάνει σαλτιμπάγκο.

Τις αύρες αν περιφρονάς και θές απλά να παίξεις
των κοπαδιών τα δίποδα συμπαίκτες να διαλέξεις
εκείνους που τελμάτωσαν κουλουριασμένες σαύρες
κι όχι τους λίγους θλιβερούς που νιώθουνε τις αύρες.

Τις νύχτες με πανσέληνο θυμήσου να προσέξεις
για κάτι απόμακρους σαλούς να μη δολώσεις λέξεις
μην τύχει και σ' ονειρευτούν στις αύρες που πλανιούνται
κι εκείνες γίνουν θάνατος σαν κάργες που χτυπιούνται.