Lison

...mais, maintenant, tous les appareils télégraphiques de la ligne tintaient...

Σταθμό σταθμό, καρέ καρέ
μαντέμι κουρασμένο
βρήκα μια κούνια στο κουπέ
άδεια, να γράφει «ξένο».

Νερό και κάρβουνο κι οργή
μια μνήμη κορεσμένη
ποιος να θυμάται την αρχή
ποιος τάχα περιμένει.

Ψυχές οι ράγες και βογκούν
πάνω στο πεπρωμένο
μου λένε μια και μια σιωπούν
πως είμαι εγώ το τρένο.

Και μια μονάχη αλλοτινή
να μ’ αγαπά σαν κλέφτη
πετώ τ’ ασήμι στη γραμμή
κι αυτή μπροστά μου πέφτει.

Χτυπώ βαριά της μηχανής
το σύνδεσμο να λύσω
μ’ αυτή κρυφά μ’ ακολουθεί
σ’ έναν καθρέφτη πίσω.

Σε κάτι γέφυρες παλιές
φαντάσματα στο χρόνο
να μου στυλώνει τις γραμμές
έξω από νου και νόμο.

Δίχως τους μηχανοδηγούς
τους θερμαστές μου δίχως
τα μάτια τσούξαν στους καπνούς
τ’ ατμού μιλά ο ήχος.

Μιλούν οι σύρτες κι οι τροχοί
ο λέβητας μιλάει
λεύτερα λύκος οδηγεί
«ποιος είμαι;» με ρωτάει.

Κι εκεί στο βάθος δυο δοκοί
καρφώνουν σάπιο τέρμα
ίλιγγου τρέλα ν’ αντηχεί
το γέλιο δίχως έρμα.

Αγκομαχά μια μηχανή
σε κάποιο σώμα τρένο
είσαι του κάρβουνου ψυχή
και στο γκρεμό πηγαίνω.

Άδικη τσίριξαν στριγκλιά
στο λύσιμο τα φρένα
λέω ν’ αλλάξω την τροχιά
ν’ αλλάξω τα γραμμένα.

...Jacques, ayant compris que la Lison n'était plus...

Σιγαλιά

Είπα του Καδή μην ξανάρθει.

-Ακόμη κι έτσι να είναι, δεν έχεις τίποτα καινούργιο να μου πεις...

Άσε με μέσα δω να περιμένω

και μη σε μέλει τι όπως και μένα

δε με μέλει πότε η αν.

Δε μοιάζω Καδή, διόλου δε μοιάζω

και θα τρομάξεις πιότερο από μένα

παρά εγώ που μου θυμίζεις τάχα τι είμαι...

Μια λέξη εξάλλου, θέλει μόνο μια στιγμή για να 'ρθει

και θα 'δινα πιο πολλά για μια λέξη.

Οι φίλοι φεύγουν

Οι φίλοι φεύγουν Κυριακή
για πάντ’ απ’ το τραπέζι
κλείνεις τα μάτια ν’ ακουστεί
χρυσό βιολί να παίζει.

Κι όσο να ρίξεις τη ρακή
μες στ’ αδειανά ποτήρια
έχει στερέψ’ η προσευχή
σφαλούν τα παραθύρια.

Τα βράδια στέλνουν αστραπές
να σχίζουν καταιγίδες
μα τρομαγμένος, τις στιγμές
δεν πρόλαβες, δεν είδες.

Σύννεφο μοιάζουν μακρινό
τους κυβερνάει τ’ αγέρι
κι εσύ σε ξάστερο ουρανό
τη νύχτ’ απλώνεις χέρι.

Κρέων που τα χαμόγελα
απλόχερα μοιράζει
μα τα ψηλά διαζώματα
τα θέρισε τ’ αγιάζι.
 

Καράβια σάλπαραν αργά
την άγκυρα σ’ αφήσαν
κι εσύ ρωτάς τη μοναξιά
γιατί δε σε ξυπνήσαν.

Οι φίλοι φεύγουν σιωπηλά
καθένας κι ένα δρόμο
κι εσύ ζητάς στα σκοτεινά
τ’ ανύπαρκτου το νόμο.

αφίλητος

...στη σιγαλιά αφουγκράζομαι

μα η φασαρία τους μου λείπει...

sparrows

Ααααααα! μια μέλισσα!

Παράξενο πως τρόμαζε με τις σφήκες.

Σηκώθηκα και την πλησίασα...

Πετάχτηκε μπροστά μου. 

Μη! Μη τη σκοτώσεις!
Δε θα σκοτώσω κανένα, της είπα...

Παραμέρισε κι άνοιξα το παράθυρο.

Κοπάδι

Ήρθ' ένας ξένος ανάμεσά μας
και μεγαλώνει μέρα τη μέρα
επιβουλεύεται τη χαρά μας
τον Ήλιο θέλει και τον αέρα.

Σαν όλ' οι άλλοι δεν περπατάει
ούτε γυρίζει γύρο το γύρο
κι αυτή η ουρά του μας ξεγελάει
αχ πόσο θα 'θελα να τον δείρω.

Κακό θα γίνει αν τον κοιτάτε
αλλάζει σχήμα όλη την ώρα
κρύβει τον Άρη, μην του μιλάτε
πρέπει να φύγει εδώ και τώρα.

Δεν περιμένουμε να ενοχλήσει
υπάρχει μόνο και διαφέρει
θα του φωνάζουμε ν' αποχωρήσει
καινά δαιμόνια θέλει να φέρει.

Είπ' ο παππούς μου πως τον γνωρίζει
έχει ξανάρθει φορ' άλλη μία
μπαρούτι γύρω θαρρώ μυρίζει
τι τάχα κάν' η αστυνομία;

Τότε τον διώξανε κι έκανε πίσω
σε μια πορεία στ' άστρα χαμένη
φεύγω τους φώναξε δε θα γυρίσω
τολμά στο σπίτι μας και ξαναμπαίνει!

 

Δεν ενδιαφέρομαι αν τον πονάνε
λόγια και πράξεις μας και μυξοκλαίει
αφέντες είμαστε και δε χωράνε
ξένοι στο σπίτι μας, άσ’ τον να λέει.

Άκου τι ψέματα λέει ο αλήτης
ο Ήλιος σ' όλους μας είναι πατέρας! 

Είμαι πλανήτης κι είναι κομήτης
είμαι παιδί του κι είν' ένα τέρας.
  
αφίλητος

 γιαυτό νιώθω τόσο όμορφα όταν μου μιλάς... 

Negatives

έλα βγες να σε δούμε, τι κρύβεσαι...

photo courtesy of www.toychronicles.com (site is down)

Το θυμόμουν κάτι σαν προμήνυμα... πότε λοιπόν;

Δεν ξέρω αν το έστειλε σ' εκείνον, όμως εγώ το έλαβα.

Ίσως είπα το έντυσε ο φόβος... ο δικός μου.

Είπα του Ξεχνή, δε με γελάς θα το ψάξω αύριο... αύριο...

Τόψαξα σήμερα... δεν το βρήκα. Το πήρε ο χρόνος,

μπορεί να το μάζεψε κι η ίδια αφού είχε πια στεγνώσει.

Η πάλι θα 'ταν απλά μια δική μου ανάμνηση...

Μια μέρα Ξεχνή θα σκοτώσω κάποιον.

Εσένα, κάποιον απ' τ' αδέλφια σου, η κάποιον άλλο...

όμως όχι για την ώρα... όχι ακόμα...

Ασπίδα

Τάχα ρωτάτε να σας πω
έχω μι' ασπίδα μόνο
δε παίζω θάνατο εγώ
ποτέ μου δε σκοτώνω.

Όσους φονιά μ' ονόμασαν
τους κυνηγά το ψέμα

άστρα...

μα κάποιοι λύκοι χάθηκαν
γιατί μυρίσαν αίμα.

Άλλοι τα "μπαμ" που φώναζαν
χτυπήθηκαν και πάνε

σάμπως τα ζάρια να ‘ριξαν
κι ήρθαν για να με φάνε.

Πίσ' από μπρούντζο σμιλευτό
πίσ' από δέρμα τράγου
κρύβω τα μάτια της Γοργώς
και την καρδιά του μάγου.

Ως να φωνάξω φύγετε
έχουν κοντοζυγώσει
στο βάλτο δράκος πνίγεται
ποιος τάχα να τον σώσει.

Στις ερημιές σαν θα βρεθώ
φωτιά η χαρά κι ανάβει
δε θα σας σύρω στο βυθό
δε θα χαθεί καράβι.

Κι όταν ακούσω "κάψτε τον"
πρώτος το σπίρτ' ανάβω
κοπιάστε αν θέλετε λοιπόν
το σάβανο μου ράβω.

      ------------------ 

φίλη...

Μόνο στη φίλη μου μπροστά
δε στήνω την ασπίδα
γιατ' όπως είμαι μ' αγαπά
έτσι κι εγώ την είδα.

Αντέχει αυτό το βλέμμα μου
το παγωμένο βλέμμα
αντέχει την αλήθεια μου
βρόγχο περνά στο ψέμα.

Κι αν είμαι τάχα ξωτικό
εκείνη δε θ' αρπάξω
χτες με ξεδίψασε νερό
τ' αύριο θα της φυλάξω.

αφίλητος 

δε θα σε πειράξουμε, αλήθεια...

Ντέλης

Ποιός είναι αυτός ρε Ψηλέ δίπλα στον Κούλη;

Α αυτός; Ο Βιτσιόζος.

 

θυμήσου να πείς... τίποτα