Thursday, April 26, 2012

time



...κι αν δεν το βλέπω...

Λουλούδι

Στης μοναξιάς μου την αυλή
σωπαίνει το τραγούδι
σαν πέφτει πάχνη την αυγή
φυτρώνει ένα λουλούδι.

Και μου’ χει πει για τη νυχτιά
και το πυκνό σκοτάδι
πως φτάνει πέλαγο η σκιά
και πνίγεται το χάδι.

Στης μοναξιά μου το βυθό
στα φύκια και στα χτένια
σε κάποιο βράχο σκοτεινό
ανθίζει μια γαρδένια.

Και μου ‘χει πει για τη σιωπή
κι ότι βροχή σα ρίχνει
πως πέφτει ξάφνου η αστραπή
που τις ψυχές μας δείχνει.

Στης μοναξιάς μου το βουνό
σ’ ένα νταμάρι γκρίζο
ριζώνει δίκταμο κρυφό
μα γω τ’ αναγνωρίζω.

 Και δε μισεί μήτ’ αγαπά
μον’ στέλνει τ’ άρωμα του
να μου φυτεύει στην καρδιά
τους στίχους του θανάτου.

http://en.wikipedia.org/wiki/Pan%27s_Labyrinth
..δε σημαίνει πως δεν είναι...

Wednesday, April 25, 2012

gallop




Ιδιότροπα άλογα (Βλαντιμίρ Βισότσκι) 1972
Ελεύθερη απόδοση στα Ελληνικά
αφίλητος
Σε μιαν άκρη αιώνιου τοίχου στα ριζά που σβήνει ο βράχος
μαστιγώνω τ' άλογά μου να καλπάσουν πλάι στο χάος
σ' αδειανά πλεμόνια χύνω άνεμου κι ομίχλης πιώμα
στου θανάτου το πηγάδι γίνετ' η ψυχή μου λιώμα.

Ξεκουράστε τις οπλές σας, ποιά φωνή σας φοβερίζει
μη τ' ακούτε το καμτσίκι σαν τ' αγέρι που σφυρίζει
άτια ζόρικα μου τύχαν το γινάτι κάνουν φίλο
με τραβούν απ' τη ζωή μου κι έχω στίχους ν' απαγγείλω.

Τ' άλογα θα ξεδιψάσω
τη στιγμούλα να προφτάσω
της στερνής μου ρίμας φίλος
θα σταθώ μπροστά στο χείλος.

Θα χαθώ, φτερό π' ανέμοι κάποιας θύελλας θα δείρουν
μ' άρμα σε χιονοστιβάδα μιαν αυγούλα θα με σύρουν
στο στερνό καλύβι δείχνει της ζωής το μονοπάτι
πιο σιγά, βραδυπορήστε κι ας φαντάζει σαν παλάτι.

Ξεκουράστε τις οπλές σας, ποιά φωνή σας φοβερίζει
κι ας πασχίζει το καμτσίκι, το ρυθμό μην καθορίζει
άτια ζόρικα μου τύχαν το γινάτι κάνουν φίλο
με τραβούν απ' τη ζωή μου κι έχω στίχους ν' απαγγείλω.

Τ' άλογα θα ξεδιψάσω
τη στιγμούλα να προφτάσω
της στερνής μου ρίμας φίλος
θα σταθώ μπροστά στο χείλος.

Φτάσαμε στη θεία αγκάλη π' αυστηρά το χρόνο ορίζει
κι η οργή σ' αγγέλων νότες αντηχεί και με φοβίζει
σαν καμπάνα μανιασμένη που συντάραξε το κλάμα
σαν φωνή μεσ' απ' τα στήθια, σταματήστε μ' ένα θάμα.

Ξεκουράστε τις οπλές σας, ποιά φωνή σας φοβερίζει
στέρεψαν τα παρακάλια, ποιός φτερά σε σας χαρίζει
άτια ζόρικα μου τύχαν το γινάτι κάνουν φίλο
στη ζωή που μένει πίσω το τραγούδι μου θα στείλω.

Τ' άλογα θα ξεδιψάσω
τη στιγμούλα να προφτάσω
της στερνής μου ρίμας φίλος
θα σταθώ μπροστά στο χείλος.

Τ' άλογα θα ξεδιψάσω
τη στιγμούλα να προφτάσω
σα μιας ρίμας έστω φίλος
μια στιγμή μπροστά στο χείλος.


Кони привередливые (Владимир Высоцкий) 1972

Вдоль обрыва, по-над пропастью, по самому по краю
Я коней своих нагайкою стегаю, погоняю...
Что-то воздуху мне мало — ветер пью, туман глотаю...
Чую с гибельным восторгом: пропадаю, пропадаю!

Чуть помедленнее, кони, чуть помедленнее!
Вы тугую не слушайте плеть!
Но что-то кони мне попались привередливые —
И дожить не успел, мне допеть не успеть.

Я коней напою,
я куплет допою —
Хоть мгновенье ещё постою
на краю...

Сгину я — меня пушинкой ураган сметёт с ладони,
И в санях меня галопом повлекут по снегу утром...
Вы на шаг неторопливый перейдите, мои кони,
Хоть немного, но продлите путь к последнему приюту!

Чуть помедленнее, кони, чуть помедленнее!
Не указчики вам кнут и плеть!
Но что-то кони мне попались привередливые —
И дожить не успел, мне допеть не успеть.

Я коней напою,
я куплет допою —
Хоть мгновенье ещё постою
на краю...

Мы успели: в гости к Богу не бывает опозданий.
Так что ж там ангелы поют такими злыми голосами?!
Или это колокольчик весь зашёлся от рыданий,
Или я кричу коням, чтоб не несли так быстро сани?!

Чуть помедленнее, кони, чуть помедленнее!
Умоляю вас вскачь не лететь!
Но что-то кони мне попались привередливые...
Коль дожить не успел, так хотя бы — допеть!

Я коней напою,
я куплет допою —
Хоть мгновенье ещё постою
на краю...


...θα σας πω μια μέρα για το μαύρο μου άλογο...

Monday, April 23, 2012

Lison


...mais, maintenant, tous les appareils télégraphiques de la ligne tintaient...


Σταθμό σταθμό, καρέ καρέ
μαντέμι κουρασμένο
βρήκα μια κούνια στο κουπέ
άδεια, να γράφει «ξένο».

Νερό και κάρβουνο κι οργή
μια μνήμη κορεσμένη
ποιος να θυμάται την αρχή
ποιος τάχα περιμένει.

Ψυχές οι ράγες και βογκούν
πάνω στο πεπρωμένο
μου λένε μια και μια σιωπούν
πως είμαι εγώ το τρένο.

Και μια μονάχη αλλοτινή
να μ’ αγαπά σαν κλέφτη
πετώ τ’ ασήμι στη γραμμή
κι αυτή μπροστά μου πέφτει.

Χτυπώ βαριά της μηχανής
το σύνδεσμο να λύσω
μ’ αυτή κρυφά μ’ ακολουθεί
σ’ έναν καθρέφτη πίσω.

Σε κάτι γέφυρες παλιές
φαντάσματα στο χρόνο
να μου στυλώνει τις γραμμές
έξω από νου και νόμο.

Δίχως τους μηχανοδηγούς
τους θερμαστές μου δίχως
τα μάτια τσούξαν στους καπνούς
τ’ ατμού μιλά ο ήχος.

Μιλούν οι σύρτες κι οι τροχοί
ο λέβητας μιλάει
λεύτερα λύκος οδηγεί
«ποιος είμαι;» με ρωτάει.

Κι εκεί στο βάθος δυο δοκοί
καρφώνουν σάπιο τέρμα
ίλιγγου τρέλα ν’ αντηχεί
το γέλιο δίχως έρμα.

Αγκομαχά μια μηχανή
σε κάποιο σώμα τρένο
είσαι του κάρβουνου ψυχή
και στο γκρεμό πηγαίνω.

Άδικη τσίριξαν στριγκλιά
στο λύσιμο τα φρένα
λέω ν’ αλλάξω την τροχιά
ν’ αλλάξω τα γραμμένα.

...Jacques, ayant compris que la Lison n'était plus...